Perypetie młodej pielegniarki

Labor est etiam ipsa voluptas! /praca jest sama w sobie przyjemnością/

2012-02-23T19:36:00.000+01:00

Sesese, mogę tak napisać mając 4 dni wolne! Mam bowiem dzisiaj urodziny i należy mi się, chociaż w tym wieku chyba już nie powinnam świętować starzenia się;)

Wczoraj byłam w pracy na D. 5 zabiegów, 38 chłopa w oddziale. Oj działo się, działo.

Ciekawszy był jednak dyżur w nocy z pon na wt. Oddział również obłożony, jedno przyjęcie – pacjent z bloku, po perforacji guza jel. gr. z kałowym zapaleniem otrzewnej. Prawdopodobnie meta – tj. przerzut nowotworowy. Pan od kilku lat zmagał się z tą chorobą. Zmagał bo zmarł niestety po naszym dyżurze. Całą noc przy nim spędziłyśmy, płyny, aminy w pompie, leki p. bólowe, opatrunek. Jego ból, jęk, strach przed nieuniknionym, błagalne spojrzenie, krzyczące o pomoc. Przeczuwał co się stanie, a nam pozostawało jedynie zapewniać go, że będzie dobrze, że ma się uspokoić i odpoczywać. Pierwotnie miał trafić z bloku na OIOM ale niestety, nie kwalifikował się. Pan lat 57. Wytrzymał blisko 12 godzin od zabiegu, zmarł ok.8, na następnej zmianie.

Kolejna ciekawa sytuacja mająca miejsce na dyżurze – pacjent lat blisko 70. Jakieś 2 tygodnie temu leczony z powodu krwawienia (po Accenokumarolu), operowany, sonda Sengstakena, wszyscy myśleli, że nie uda mu się wyjść z tego cało. A jednak, wyszedł, w świetnej formie do domu. Wrócił, tym razem z jakby odwrotnym schorzeniem – zakrzepicą w prawej kończynie dolnej. No i leżał już jakieś 3 dni u nas. Stosował się do zaleceń – tj. leżał ładnie w łóżku, bo tego wymaga ta choroba, mogąca doprowadzić do zatorowości i śmierci. Rano, ok. 6 poszłyśmy założyć panu czopek bo sam nie dawał rady;), i czujnym naszym oczom nie umknęło dziwne jego zachowanie. Nic nie mówił! Ruchy jakieś opóźnione, nie odpowiadał na pytania…Oczywiście zawołałyśmy lekarza, ten neurologa. Jak się potem okazało – świeży udar. Zabrali go na neuro.

Pisałam ostatnio o starszym panu K. „Wyszła” u niego Clostridium perfringens, heh, właściwie może u mnie w jelicie też sobie mieszkać ale u niego przyczyniła się do rozwoju zgorzeli gazowej. Zabrali go na dobę do ośrodka leczenia hiperbarycznego. Oddali go wczoraj, z zaleceniem wytworzenia anusa (stomii), bo póki co nieszczelności w zaopatrzeniu przetoki nie pozwalają na efektywne leczenie. Widziałam wczoraj ranę. Masakra! Dawno nie było u nas tak spektakularnej „rozpierduchy”.

/Cholera, jednak potrafią mnie zadziwić takie widoki, ten wywołał u mnie nie lada podniecenie. To chyba oznacza, że chirurgia to moje życie i ma przede mną sporo tajemnic, które z radością odkryję;) / Na szczęście pan bardzo dobrze się czuje, mimo zaawansowanego wieku i chorób współistniejących.

Na samej prawie końcówce dyżuru, o 5.36 zmarł nam pan z sali 13. Został właściwie przyjęty tylko po to, żeby nie odejść w domu. Ludzie boją się śmierci, nie wiedzą co robić chyba od stricte technicznej strony, dlatego wolą oddać umierającego do szpitala/hospicjum. Rozsiany proces nowotworowy, nieoperacyjny guz żołądka. Koniec.

Ile się dzieje w szpitalu, każdy dyżur to nowi ludzie, nowe historie, nie rzadko tragiczne i straszne. Niejednokrotnie, na szczęście, szczęśliwe i dające nadzieję na lepsze, przywracające wiarę w naszą pracę:)

Wróciłam przed chwilą z obiadu i mini shoppingu z S. Taki urodzinowy akcent. Jutro spotykamy się w większym gronie. Mam tylko nadzieję, że nikomu nie przyjdzie do głowy śpiewać mi „Sto lat!”;)

Uwielbiam kolor herbaty z cytryną:)

Zdjęcie (z http://mrrrkotekzemnie.pinger.pl/a/2011/5/8/) nie oddaje rzeczywistości:)

Pozdrawiam.

Niedzielnie:)

2012-02-19T22:27:00.000+01:00

Cześć,

Jestem po nocnym dyżurze, spałam do 13, ugotowałam obiad, posprzątałam i poszłam do Kościoła na 18.

Wracając rano z pracy, jak to w niedzielę po 7, miasto budzi się dopiero, pustki na ulicach, ludzie z psami wynurzający się z ciepłych posłań i tacy jak ja – wracający ze zmiany pracownicy zmianowi;) Jak to mam w zwyczaju, słucham radia w drodze. Jako że w Trójce audycja „dziecięca”, przełączyłam na Jedynkę, gdzie akurat był wywiad z Radosławem Pazurą i jego żoną, Dorotą Chotecką, też aktorką. Opowiadali o tym, jak ważna jest wiara w ich życiu, i jak diametralny wpływ na ich postawę w tej sferze miał wypadek p. Radka przed laty. Mówili, że cale to straszliwe zdarzenie postrzegają teraz w kategoriach błogosławieństwa! Dzięki niemu weszli na drogę Kościoła i od tamtego czasu budują swoje życie z Jezusem. Pięknie! Taki optymistyczny akcent na początek dnia, umocnienie świadectwem innych ludzi, braci w wierze. Jak już nie raz pisałam cieszę się, że jestem w Kościele. Że otrzymałam wiarę, że nie postrzegam jej jako zakazów, umartwiania się, płacenia „czarnym” za free, ukrywania pedofilów księży itd. itp. Kościół katolicki jest największą instytucją religijną na świecie, mogę chyba tak napisać, mając na myśli cała hierarchię i machinę go tworzącą. Nie da się ukryć, że w historii katolicyzmu wiele kart zapisanych zostało krwią, okupione brudnymi pieniędzmi czy też aferami pedofilskimi. Wszystko to miało/ma miejsce i należy stawiać temu czoła. Nie chcę jednak się rozpisywać o Kościele w wymiarze globalnym. Chcę po prostu zaznaczyć, że wymiar duchowości katolickiej jest odzwierciedleniem moich potrzeb religijnych. I jestem MEGA szczęśliwa i wdzięczna Bogu, za to że Jest w moim życiu. Mam wrażenie, że gdyby nie wsparcie jakie odnajduję w wierze, moje życie byłoby uboższe i puste. Nie potrafiłabym odnaleźć sensu w samej pracy, w relacjach z ludźmi, w samorealizacji. Dooobra, już nie nudzę. Ciekawe, kto dotarł AŻ do tego momentu;p Miałam po prostu ochotę się wygadać;)

Ajj, mocne:) ale co tam, nikogo nie powinno obrażać.

Pracowo - intensywny dyżur. Jutro spotkanie z oddziałową, będziemy pewnie dyskutować o poprawie naszych relacji , a i tak nic z tego nie wyniknie. Mam już powoli dosyć tej babskiej życzliwości w pracy. Ciągłe plotki i obgadywanie. Aż mi mózg puchnie po dyżurach z niektórymi osobami. Cieszę się dyżurując z W., można spokojnie porozmawiać i nie obrabiać komuś d….

Wracając do dyżuru, 4 przyjęcia. W tym jedno o 6.50;) Przyjęłyśmy 2 ostre trzustki, z których jedna naprawdę nie dobrze się zapowiada. Strasznie pan bólowy, rzygający, słaby. Nie alkoholik, dla ścisłości. Założyłyśmy panu sondę do żołądka, cewnik do pęcherza no i głownie walczyliśmy z bólem. Druga trzucha, chłopaczek 2 lata ode mnie starszy, drugi atak choroby, tutaj raczej etiologia alkoholowa wchodzi w grę, chociaż zaprzeczał jakoby nadużywał. Jak to mówi pewien dr, wszyscy kłamią. Nam pozostaje zweryfikować jego wersję badanami;)

Wrócił do nas pan S. Operowany pierwotnie na skutek ataku nożownika, którego doznał. Wyszedł jakiś tydzień temu, nic nie zapowiadało „babrania” się rany. W każdym razie rana mu zropiała i oto wrócił na łono naszego oddziału.

No i rano, o godzinie 5 dr oświadczył, wyszedłszy zaspany ze swojego pokoju, że schodzi na blok, zaszyć perforację. Tym właśnie sposobem o 6.50 odbierałyśmy z bloku pana po zoperowaniu przedziurawionego wrzodu żołądka. Hehe, takie przyjęcia na zmianie dyżurów są najgorsze, mamy wtedy raport – za zwyczaj. Dla niewtajemniczonych – omawiamy każdego pacjenta w kilku słowach/zdaniach, przekazując najistotniejsze wiadomości kolejnej zmianie. W sytuacji przyjęcia pacjenta o tej godzinie zawsze zaburza to raport no i wiąże się z dłuższym pobytem w pracy. Przyjęcie bowiem wymaga minimum kwadransa, a w sytuacji pacjenta z bloku kolejnego kwadransa. Ja tam się nie spieszę, nie mam dzieci, które trzeba zaprowadzić do szkoły czy zrobić im kanapki rano, i spokojnie zdążę się wyspać . Jednak to wolontariat – bo nikt mi nie zapłaci za dodatkowe minuty/godziny w pracy.

Mamy w oddziale pana K. Pan rocznik 1928. Trafił do nas po laparotomii z powodu kałowego zapalenia otrzewnej. Jak opowiadali chirurdzy, który go otworzyli – gnój w brzuchu. Pan – podobno – tydzień chodził z bolącym brzuchem, który mu „puchł” bo do środka lała się treść jelitowa. Otworzyli go, zdrenowali i teraz leży z opatrunkiem od spojenia do mostka, nacięty, przecięty i niestety nie ładnie pachnący. Dziw bierze, że nie umarł i nie wpadł w sepię. Jak to mówimy, rocznik wojenny! Co jakiś czas biorą go na blok i dokładnie, dogłębnie czyszczą „od środka” nijako. Oby znieczulenia go nie zabiły. Pan bardzo miły, sympatyczny, w pełni sprawny umysłowo. Taki kochany dziadzio. :)

W przyszłym tygodniu mam urodziny, w związku z tym zaprosiłam parę osób na piwo. Nie wiem jeszcze gdzie zaklepać stolik bo bez tego ciężko będzie coś znaleźć. Muszę to jutro ogarnąć, poza tym mam też jutro fryzjera i N.

Pozdrawiam!

>>Walę tynki<< czyli słitaśne święto zakochanych?

2012-02-14T20:49:00.000+01:00

Hej,

Jak widzicie w temacie – nie lubię walentynek. To „pseudoświęto” wymyślone przez Amerykanów, jako zastrzyk dla handlu, który po bożonarodzeniowym boomie znacznie zwolnił tempo. /coś mi nie pasuje w tym zdaniu, mam nadzieję, że mimo to rozumiecie o co mi chodzi;)/. Wszędzie serduszka, różowo, czerwono, róże, bielizna itd. itp. Chciałam się wybrać do kina, na szczęście zorientowałam się w porę jaki dziś dzień.

A może mam taki stosunek do tego dnia, bo zamiast spędzać ten wieczór na romantycznej kolacji z ukochanym, siedzę sama i piszę tę notkę? Jedyne, co lubię tego dnia to ta piosenka:

Jestem już po urlopie. Po 2 dyżurach, które skutecznie pozwoliły mi zapomnieć o tamtej beztrosce.

Na oddziale jakieś kwasy się porobiły, związane ze stanowiskiem koordynującej. Atmosfera ciężka, zobaczymy jak się sprawy rozwiną.

Miałam dzisiaj N, przyjęłyśmy 3 pacjentów. Młodego chłopaczka po wyrostku, pana z krytycznym niedokrwieniem kończyny – do amputacji, z Alzheimerem oraz pana z obserwacją bólów brzucha. Najciekawszy wydaje się ostatni przypadek. Pan ok. 80 letni, podejrzenie guza w jel. grubym, niestety chyba już z przerzutami w wątrobie. Pan jest o tyle interesujący, bo od 1952 roku nie ma rąk! Amputowano mu je, w przebiegu jakichś wojennych historii. Na szczęście kikuty zaprotezowane. Byłam i jestem pod wrażeniem jak świetnie pan sobie radzi! Nawet sam się podpisał. Z naszej pielęgniarskiej strony problemem będzie pomiar RR – nie mamy mankietów do pomiaru na kończynach dolnych, a także z wkłuciem i.v. Póki co ma venflon na stopie, co jest gorszym rozwiązaniem niż kończyna górna. Jeśli rozpoznanie się potwierdzi i pacjent wyrazi chęć leczenia operacyjnego, bez wkłucia centralnego się nie obejdzie.

Na skutek mrozów, które mam nadzieję już odpuściły, mamy na oddziale 3 panów z odmrożeniami stóp. Jednemu z nich dzisiaj mieli amputować palce, ściślej mówiąc 10 palców. Młody człowiek, bezdomny niestety.

Jutro mam D, pojutrze też. Piwa bym się napiła, zimnego; w lodówce pusto…nie chce mi się ogarniać i pójść do sklepu.

I na koniec, ku pamięci, moja ulubiona:

Zimowo, mroźnie, sielsko, anielsko...

2012-02-06T18:03:00.000+01:00

Witajcie z urlopu!

Wyczekiwana zima w końcu zawitała w pełnej krasie – jest śnieg, jest mróz. Ten ostatni poniżej oczekiwań -25, co potrafi skutecznie odstraszyć od spacerów lub jakiejkolwiek aktywności na świeżym powietrzu.
Wczoraj mimo wszystko wybrałam się do Kościoła n poranną Mszę Św. Pieszo, bo samochód wobec niskiej temperatury odmówił współpracy. Poszłam więc przed 7, w prawie 30 stopniowym mrozie do świątyni oddalonej o ok. 3km, drogą wiodącą pośród lasów i pól. Jestem u rodziców, stąd cała ta sceneria i odległości O dziwo nie zamarzłam, chociaż w Kościele też nie za ciepło. Frekwencja na te Mszy wyraźnie mniejsza, hehe, trudno się dziwić;)

Przed urlopem miałam 2 nocne dyżury. Pooperacyjne prawie pełne. Pracy i zamieszania sporo. Nie mam ochoty jednak pisać o pracy, będąc na urlopie.

Od tygodnia jestem ciocią przecudnej Dziewczynki, córki mojego brata ciotecznego. Brat ów, bliższy mi niż bracia rodzeni, dlatego radość wielka ogarnia mnie całą! Jutro zamierzam pojechać do nich z wizytą, żeby zobaczyć małego człowieczka „na żywo”.

W miniony weekend po raz kolejny obejrzałam film „Skazani na Shawshank”, wg powieści Kinga. I znowu z entuzjazmem muszę stwierdzić, że jest to jedna z moich ulubionych pozycji filmowych. Świetna historia, rewelacyjna obsada i szczęśliwe zakończenie. Ostatni aspekt pozwala na optymistyczne spojrzenie w przyszłość, jaka by nie była teraźniejszość. Nadzieję i przyjaźń, cierpliwość i sumienność – można bez trudu dostrzec w życiu bohatera. Narracja prowadzona przez postać graną przez Morgana Freemana doskonale rysuje obraz sytuacji, zawierając dodatkowo własne, ciekawe refleksje. Szczerze polecam ten film, przynajmniej dwa razy należy go zobaczyć;)

Tak wygląda mój świat rano, zanim nie napalimy w piecu:D

Wszyscy jesteśmy poruszeni historią półrocznej Magdy. W czwartek wieczorem sprawa przybrała całkowicie nowy wymiar. Nie ma tu już mowy o porwaniu, ale o…no właśnie o czym? Najczarniejsze scenariusze, nasuwające się po „zagrywkach” matki /?/ znowu uwidoczniają niesamowite i bestialskie wręcz zło. Są jak z horroru. Wiara w ludzi, ich dobro odchodzi w dal…nie ma co ferować wyroków, raczej zastanowić się trzeba jak uniknąć podobnych zdarzeń, gdzie i jaki błąd popełniono?

Z innej beczki – słyszeliście zapewne o pomorskich blogerach na facebooku - „make life harder”. Jest to odpowiedź na bloga córki premiera i jej przyjaciółki. Świetna robota! Prześmiewczy i ironiczny charakter chłopaków, wyrażony śmiesznymi wpisami i komentarzami, zyskał wielu zwolenników. Więcej niż Kasia i Zosia, które dzięki reklamom zamieszczonym na stronie, zarabiają teraz pewnie niezłą kasę. Pff!

Pozdrawiam ciepło, trzeba trochę drewna przywieźć z wiaty do centralnego:D
Na jutro planuję białe szaleństwo! Yeah!

?!?

2012-01-29T15:38:00.000+01:00

Cześć,

jestem po nocnym dyżurze, całkiem przyzwoitym i spokojnym więc nie będę się rozpisywać o pracy. Jeszcze 3 dyżury i urlopik. Yeah! Przy całej miłości, jaką darzę moją pracę, na ten urlop czekam wyjątkowo niecierpliwie.
Miałam w tym tygodniu 3 dni wolne, skorzystałam z zaproszenia przyjaciółki, i pojechałam do niej na 2 noce. Aaach, dawno tak dobrze się nie bawiłam. Zwłaszcza piątkowa "domówka" zapadnie w pamięć na długo. Zwłaszcza z powodu sporej ilości wódki, którą w siebie wlaliśmy. Nie wiem jak reszcie, ale mimo tej alkoholizacji nie czułam się jakoś meega pijana. Owszem wesoło było, łydki od tańców bolą mnie nadal ale jako pomyślę ile tego było - to powinnam raczej na 4 tańczyć;p Generalnie, ponad 10 osób się zebrało, towarzystwo mieszane, nie wszyscy się znali ale to nie przeszkadzało niczemu, zwłaszcza po kilku głębszych;)
Jednym zdaniem - było lepiej, niż w Sylwestra. :D

Na facebooku znajomi wklejają link z kwejka, w którym jest instrukcja "Weź książkę, strona 45, pierwsze zdanie opisuje twoje życie seksualne w 2012." Oto co mi "wyszło": "Można było szabrować, można było zahandlować, można było zakombinować ucieczkę za granicę" Nie wiem jak mam to zinterpretować - czy odnieść to mogę do straconych szans?, niewykorzystanych sytuacji?, czy może jednak potraktować jako instrukcję i sprzedawać się za granicą? hahaha! Ciekawe, kto wymyśla takie algorytmy.:O
Btw, utwierdzam się w przekonaniu, że wypadłam "z obiegu".

Ściemniłam włosy, już nie jestem ruda/czerwona tylko hmmm, ciemnoczerwona, wiśniowa?Whatever.

W mediach pełno informacji o poszukiwaniach małej Madzi. Trudno przejść nad tematem obojętnie, gdy porywa się dzieci na ulicy. Co się k...dzieje na tym świecie! Niewyobrażalny jest ból matki w takiej sytuacji, i chyba w każdej innej, kiedy traci się dziecko i nie można nic zrobić.

Gromadzę siły na jutro, mam D, z koleżanką, której po prostu nie trawię! Mam nadzieję, że będzie sporo pracy i nie będzie czasu na opowiadanie o dzieciach, które przeszły wszystkie choroby świata, o studiach, które zaczęła (licencjat - pomostówka), o psie, który miał operację...bleeee! Widzę toxyczność moich niektórych koleżanek (jej też), które swoje dzieci, będące w moim wieku, traktują jak przedszkolaki! Codziennie obiadek, zakupki, pranie, prasowanie etc. I wychodzą takie sieroty społeczne na świat, co to nawet nie wiedzą gdzie kupić nitkę, zapłacić "nie online" za prąd, czy gdzie jest poczta.

Mróz 3ma niemiłosiernie, ale czemu się dziwić, w końcu zimę mamy.
Ku mojej uciesze Gotye spadł na 3 miejsce lp3:D

Pozdrawiam!

:) "You know me"

2012-01-20T23:14:00.000+01:00

Witajcie w ten piątkowy wieczór, nie powiem, że zimowy bo za oknem raczej przedwiośnie;)

Jestem w domu u rodziców, po prawie miesiącu nieobecności tutaj z radością przyjechałam tutaj po nocnym dyżurze. Lista 3 już za nami, o 1 miejscu nie wspomnę bo nie chcę tu lać wulgaryzmów, chociaż pora odpowiednia;) Słuchałam sobie listy, gospodarzyłam w kuchni – uwielbiam taki piątek! Jutro spodziewam się kuzyna z żoną, oczekujących ich pierwszej Dzieciny. Rozwiązanie ma nastąpić w najbliższych tygodniach tak więc będzie wielka radość w rodzinie.

Za pięknie być nie może...
Najpierw hamowała mnie obrona. To był dobry pretekst do nie podejmowania ważnych, życiowych decyzji. Zwłaszcza, że będąc sama, zupełnie sama, niezależnie od nikogo muszę ją podjąć. Mimo, że od paru lat sama się utrzymuję, i nie mam rodziców, którzy kupią mi mieszkanie za setki tysięcy, wiem, że nie chcę całe życie wynajmować pokoju z obcymi osobami. Moja marna pensja nie daje możliwości kredytu, tak więc ostatnio coraz częściej mam ochotę rzucić to wszystko tutaj, w Polsce i wyjechać za granicę zarabiać. Życie tutaj nie pozwala mi odłożyć żadnych pieniędzy, które to niestety są potrzebne...żeby móc żyć na jakimś tam poziomie i zacząć oszczędzać na mieszkanie, wakacje czy samochód. Nie mogę się zdobyć na TEN krok, brakuje mi odwagi. Tutaj musiałabym pewnie pracować na kilku etatach, żeby coś (oprócz satysfakcji;) mieć z pracy.
Po raz kolejny oświadczam, że zamierzam „coś” zmienić;)

Co do dyżuru, hmmm, nabieram wprawy w czynności opisanej w poprzednim poście. Wczoraj cewnikowałam pana, który wpadł w delirę, i to meeega! Akcja była naprawdę przednia, ale o to chodzi jak zwykłam mówić – jest krew, jest impreza. Z pana trochę się lało, skaza krwotoczna w przebiegu niewydolnej wątroby zrobiła swoje, a on nie ułatwiał sprawy wyrywając wkłucia...

Poniżej prezentuję piosenkę, poznaną w reklamie biżuterii. Zakochałam się w panu z 2.31 :D , potem jest go więcej.

Pozdrawiam,

Miłego weekendu Wam życzę, wiem, że mój do takich zaliczę.

Szpitalny luksus:D

2012-01-18T21:48:00.000+01:00

Cześ Wam wszystkim!,

jestem dzisiaj po D, w niedzielę miałam N.
Nocny dyżur, z 4 ostrymi przyjęciami był naprawdę bardzo wyczerpujący i intensywny. Zwłaszcza w odniesieniu do jednego pana, przyjętego jako HETD. Lekarz zlecił płyny, pompę z IPP i ok. Tyle go widzielim, poszedł spać. ok. godz.0.00, zmierzywszy panu ciśnienie, które wynosiło ok. 60/0 /!?/ zawiadomiłam lekarkę, która akurat miała teraz "działkę". No i zaczęło się. Jak zobaczyłyśmy pana wyniki, połączyłyśmy fakty: morfologia całkiem ok. CRP duże, czasy podwyższone, leukocytoza, nagły, ostry ból brzucha, temp. poniżej 35, diureza marna...wstrząsowy jak cholera! Dopamina, antybiotyk, sterydy, rtg, usg na cito! Dodam, że na oddziale zostałam sama z koleżanką, a naprawdę może być różnie...;/,wrócili za jakieś 40 minut, w rtg znaaacznie rozdęte jelita...nadawał się na stół, tylko kto by odważył się go znieczulić w tym stanie. Ze wskazań życiowych - bo takie ewidentnie były, zwieźli pana na blok już po 7. Zmarł. 79 lat, pierwszy pobyt w szpitalu. Opowiadał nam, że zwiedził pół świata, pracując, że ma cudowną córkę - anioła, wnuki...Czuł, że zbliża się jego koniec, powiedział to koleżance jednej, potem drugiej....Smutno mi się zrobiło, jak się dzisiaj o tym dowiedziałam. Taki dół dopada mnie zwłaszcza w przypadku pacjentów, których przyjmuję. Poznaję ich historię, wprowadzam ich w szpitalne życie i...?!

Na szczęście są w mojej pracy miłe, szczęśliwe zakończenia. Zwłaszcza takie gdy pacjent mimo wszystko, wbrew opiniom "ekspertów" wychodzi na własnych nogach. To najbardziej budujące, daje siłę i kopa na dalszą walkę z chorobami;)
Albo tekst pacjenta - A pani to zawsze, taka uśmiechnięta chodzi?Hehe, oczywiście odpowiedziałam mu, że nie i to zależy od sytuacji, ale pobierając mu krew, siedząc w żyle wolałam jednak dalej się uśmiechać;)

W naszym oddziale jest tak, że lekarze cewnikują chorych. Zwłaszcza, że to mężczyźni i mogą być problemy;) Prawo stanowi, że możemy to robić również, oczywiście wg zlecenia lek. Ja jednak, mając dość wołania lekarzy do pacjentów po PP, gdzie często nie mogą się wysikać (jedno z możliwych powikłań znieczulenia podpajęczynówkowego) postanowiłam wziąć sprawę w swoje ręce - dosłownie;) I tak np. dzisiaj, po raz 3 w karierze cewnikowałam faceta;P, chłopaczka - 19 lat. Wyobraźcie sobie sytuację. Ja, w sumie nie wiele starsza od niego, do tego, lekarka akurat się nawinęła i chciała zobaczyć jaka będzie diureza, btw młoda, ładna;D, do tego kolezanka, która mi asystowała, tzw. "brudna" i jeszcze na wierzch pani odnawiająca prawo wyk. zawodu. My 4 wokół młodego, ze mną i jego penisem w roli głównej:D Ale ręka mi nie zadrżała, i poszło "jak w masło";D tak z mojej strony, co on biedny czuł - mogę się tylko domyślać...

Dosyć o pracy, ale na priv nie mam jakoś ochoty dzisiaj...Jutro po N jadę do domu, z czego bardzo się cieszę:) Byłam wczoraj w kinie na Dziewczynie z tatuażem. Przeczytałam trylogię i oceniam tą ekranizację (pierwszej części) na 6 w skali do 10. Gra głównych bohaterów ok, sama fabuła też ale - książka to jednak książka, i to ją głównie polecam;D

Dzisiaj przypada kolejna rocznica śmierci mojego wuja, zginął na skutek niewydolności wątroby, w przebiegu marskości, spowodowanej najczęstszym w naszym kraju czynnikiem...(w sakli światowej - schistosomatoza). Ktoś/sporo osób mogłoby powiedzieć - sam był sobie winny. Ja patrzę na to inaczej - choroba. Uzależnienie, prowadzące do takich a nie innych skutków. Tragicznych w sumie.
Wujek Józek świetnie gotował. Leczo w jego wykonaniu nie ma sobie równych. I takim go zapamiętałam. A! i jeszcze jego opieka nad dziadkiem po wylewie, teściem, w sumie obcym facetem - niezastąpiona i nieodzowna. I jeszcze jak odwiedziłam go w UK, gdzie zarabiał, budując jakiś dom na cudownym, brytyjskim odludziu, marząc o wybudowaniu własnego domu...ehhh, sporo mam z nim wspomnień. Niech spoczywa w pokoju....

Pozdrawiam, 3majcie kciuki za "pewną sprawę", a nawet 2;) - jak coś z nich będzie, to Wam opiszę.
K.

aaaa, nawiązując do tytułu posta - lekarz, przyjmując pacjenta polecił mu by wziął prysznic, bo mamy luksusowe łazienki, jak to określił :D Powiem tylko, że syf i malaria prawie...a on powiedział to tak poważnie i przekonywująco, że byłam gotowa pójść i sprawdzić, czy się nic nie zmieniło w naszych łazienkach;D

:)cholernie miło!

2012-01-14T23:45:00.000+01:00

Cześć, słucham sobie właśnie jednego z ulubionych numerów zespołu Metallica, nie żebym była w nastroju "zejściowym" ale po prostu brakuje mi tej energii, którą czerpać tylko można z takich solówek, i takiego wykonywania muzyki, którą swego czasu prezentowała ta grupa. Jedyna taka:)

Aaa, i mam już dosyć Gotye i Kimbry na szczycie LP3, stanowczo za długo. Mówię NIE!!!:) i zachęcam do głosowania na inne numery. http://lp3.polskieradio.pl/

Przed chwilą miałam gości, moją dawną współlokatorkę z chłopakiem, miło było tak pogadać sobie przy piwku/winie, powspominać stare, dobre czasy;)

W pracy byłam wczoraj.
Pana na respi zabrali na OAiT, dali nam innego "na rurze" ale na własnym oddechu. Tamtego zabrali, z myślą o innych istnieniach, jeśli wiecie co mam na myśli.
Pod moją nieobecność przyjęli pana z HETD, baardzo skrwawionego, który niestety nie dożył rana;/ 52 lata.
My na dyżurze również mieliśmy pana z tym zespołem objawów, po przedawkowaniu warfaryny. Brał ją bo miał rozrusznik serca. Pan bardzo miły i sympatyczny. W pewnym momencie pogorszył się. Zgłosił duszność i ucisk w klatce. Zawiadomiłyśmy lekarza, pobrałyśmy badania, ekg, RR. Wezwano internistkę, która oburzyła się - że jaka to pilna konsultacja teraz, kiedy ona ma prace u siebie!? Cholera, jakby od nas to zależało! To lekarz ją wzywa, i mogła sobie sama ku...jemu wylewać swoje żale...czasami nie stać niektórych na rozmowę w 4 oczy, bezpośrednio z zainteresowanym i odpowiedzialnym za dane sytuacje. Btw pan naprawdę potrzebował tej konsultacji...

Po za nim, na sali ogólnej pan po wyc. H.I.D., przed 2 dniami. Został bo zagorączkował. Podpadł mi w dniu zabiegu, domagając się morfiny, przy okazji mierzenia temperatur, ot tak mu się przypomniało. Początkowo grzecznie próbowałam mu wytłumaczyć, że zaczynamy od niższego szczebla leków p. bólowych. A pan, głupio mądry powiedział, że skoro nie jesteśmy władne mu pomóc w zwalczeniu bólu to jakoś wytrzyma...zagotowało się we mnie. Powstrzymałam się przed wybuchem, ale ciężko było;) <PMS syndrome> W rezultacie poszłam do niego potem z ketoprofenem we wlewie, ale pan usunął sobie wkłucie, twierdząc, ze musiał wstać a ono mu przeszkadzało! Dostał i.m. i już było ok.
Wracając do wczoraj, weszłyśmy na salę mierzyć temperatury, zastałyśmy go leżącego, zarzyganego na podłodze...z guzem na głowie. Twierdził, że leży od 10 minut, a że był sam na sali nikt nie wezwał pomocy...Wtargałyśmy go do łóżka, temp. 40st.! Pomiary, okłady, lekarz, leki p. gorączkowe i pilne TK głowy. Nie zaobserwowałyśmy innych obj. neurologicznych...ciekawe czym spowodowany był upadek... mam nadzieję, że to "tylko" goroączka, swoją drogą niewiadomego pochodzenia bo pan w świetnej kondycji mimo podeszłego wieku. Rana ok, diureza też, lekkie nadciśnienie - leczone, ruchliwy, krzepki...Nie wiem co "wyszło" w TK bo skończyłam dyżur.

Dzisiaj całkiem miła sobota była:) zima dopadła i nasze miasto - ku mojemu niezadowoleniu. Galeria handlowa w poszukiwaniu okazji, kupiłam kurtkę. Szybko bo tłumy ludzi, buszujących i szukających nie wiadomo czego, jak ja zresztą;), skutecznie mnie stamtąd przegoniły:) Potem ugotowałam obiadek, posprzątałam, obejrzałam trochę serialu - Pitbull - polecam! Dorociński nie dość, że przystojny to jeszcze zdolny:) a potem zjawiła się Majta z pakietem, tj. piwkiem.

Paranoja przed Euro...

2012-01-09T15:41:00.000+01:00

Dzień dobry w to poniedziałkowe, szare, styczniowe popołudnie:)

Jak pisałam ostatnio, wybrałam się kina. (hehe, pozdrawiam "samochodzących" kinomaniaków).
Film godny - a jak mi się coś podoba to już naprawdę jest ok;) Oczywiście klimat wiadomy: wojna, antysemityzm, walka o przetrwanie. Powstał na bazie książki "Dziewczynka w zielonym sweterku", której niestety jeszcze nie miałam okazji przeczytać, ale zamierzam to zmienić w najbliższym czasie. Czytałam pewną recenzję i zgadzam się, że po obejrzeniu danego dnia tego filmu, nie planujmy nic ważnego na ów dzień. Nie dość, że przeryczałam ostatnie pół godziny, to po seansie nie mogłam "normalnie" myśleć. Jest tak, że wiemy to wszystko - masakra Żydów, setek tysięcy ludzi w wyniku wojny...jednak po zobaczeniu tego obrazu nijako "na świeżo" zaczynam analizować i po raz kolejny dochodzę do wniosku, że są w życiu rzeczy ważne i ważniejsze. Priorytety. Mimo różnych, często niesprzyjających okoliczności - trzeba być człowiekiem, jak mówi piosenka, żeby z czystym sumieniem móc spojrzeć w lustro.
Ojj, ale patetycznie się zrobiło;)

Zmienię temat na zupełnie przyziemny, związany z moją ukochaną pracą.
Miałam noc 6 i 7. Przy czym 6 było ok. Przyjęłyśmy pana, który wpadł pod samochód, przechodząc przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, idąc po flaszkę. Btw we krwi miał blisko 4 promile, może więc dobrze, że nie dopił się;) Poobijany, złamany nos, w TK czysto, szyty łuk brwiowy. Do obserwacji. Miał przy sobie pieniądze na ową flaszkę, śmiałam się, że lada chwila pojawią się jego kumple, nie tyle żeby go odwiedzić co po te pieniądze, wspólne pewnie.

Po przespaniu się i ogarnięciu poszłam na kolejny dyżur.

To wcale nie jest zdjęcie z mojego oddziału, takich łóżek (mercedesów), paneli nie zobaczymy pewnie jeszcze dłuuugo...;/

Koleżanki przyjmowały właśnie jakiegoś pana, z krwiakiem podtwardówkowym, pobudzony, krzyczący, którego neurochirurgia nie zabrała. Zgarnięty z ulicy, po napadzie epi. Zaczęłyśmy dyżur tradycyjnie obchodem. Następnie leki dożylne, doustne, pomiary. W międzyczasie 2 przyjęcia: pan po urazie głowy <kolejny!> i pan po założeniu cewnika do hemodializy. Rzeczony pan, którego przyjęły koleżanki - pan W., otrzymał laki uspokajające, które na szczęście podziałały i przysnął. Ok. 21 skoczył ciśnieniem 220/140, dostał FSD. Za jakiś czas nie podobał się nam jego oddech, jakby język mu się zapadał, coś charczał - rurka ustno-gardłowa załatwiła sprawę. Ok. 1 w nocy nie było już tak dobrze, mimo odsysania dalej się dławił, nie reagował na bodźce, w GCS 3pkt.! I zaczęło się. Anestezjolog, próby intubacji - nieudane/skurcz krtani. Zawołałyśmy ratownika z SOR, jako asystenta pani anestezjolog, przybył z wielkim plecakiem ratowniczym, w którym były różne cuda. Podali panu anestetyki, leki zwiotczające, intubacja powiodła się i pojechali z nim na TK. Zamonitorowałyśmy go naszym defi.;), chyba po raz pierwszy ktoś (nieskromnie powiem, że ja;) wpadł na to, że można go użyć do tego celu.Co do pana ratownika, to oczywiście jedna z najważniejszych osób pracujących w szpitalu. Wszedł do sali, ani mee, ani bee - strasznie jestem wrażliwa na tym punkcie. Patrzył na nas z góry, jakbyśmy mu pół rodziny wybiły, i pomrukiwał coś o spaniu o tej porze. Kolejny raz, miałam do czynienia z przedstawicielem tej profesji, niestety wrażenie pozostało nadal niesympatyczne.
W TK okazało się, że "dolał", tj. krwiak znacznie się powiększył, i niestety nastąpiło wgłobienie mózgu na ok. 3 cm. A na OAiT brak miejsc więc pana dali nam z powrotem. Z respiratorem!, o którego obsłudze nie mamy pojęcia ani my ani nasi lekarze. Po prostu super! Wiadomo, że anestezjolog nie będzie u nas siedział bo u siebie ma dosyć pracy. "Szkoda" tylko, że pacjent wciąż żyje i gdzieś być musi. Dobrze, że nie wie co się wokół niego dzieje...Do końca dyżuru respi oddychał za pana, ciśnienie wahało się od 110 do 220, wczoraj wieczorem jeszcze żył. Jutro dowiem się, co i czy w ogóle z panem.
Nawiązując do tytułu posta - nasz szpital jest jednym, ze szpitali zabezpieczających kibiców pobliskiego już Euro.

Pozdrawiam,
K.

A.D. 2012 - post pierwszy:)

2012-01-05T16:14:00.000+01:00

Witajcie w nowym roku, może ostatnim w naszych dziejach:) Swoją drogą, jeśli koniec świata miałby być jakimś "wybuchem" albo czymś co szybko i bezboleśnie kończy życie to dla mnie może być nawet dzisiaj:)
Patrząc na to z drugiej strony, każdego dnia jest koniec świata dla tysięcy ludzi, którzy umierają z różnych przyczyn...co innego takie "ogólnoziemskie" wydarzenie...to by było COŚ.

Sylwester. Before-party u mnie, tj. ja z przyjaciółką ugotowałyśmy sobie obiad, wyszykowałyśmy się:D - stylizacja na "chorzy doktorzy" - zielony fartuch, maseczka, tudzież bandaże na kończynach, S. udawała księdza szpitalnego - kapelana;D, oczywiście zaczęłyśmy rozpracowywać naszą flaszkę, dobrze nam szło. Na imprezie, ku naszemu zdziwieniu sporo przebierańców - oczywiście pielęgniarka też była;], większości ludzi nie znałam, same pary. Gadanie, picie, muzyka raczej nie moja, tańców nie było a szkoda. O północy fajerwerki, życzenia, a potem trochę odpadłam...do domu wróciłyśmy przed 4 czy 5. Nie była to jakaś super, zapadająca w pamięć impreza, w sakli do 10 oceniam na 5:)
1 styczeń, jak córka premiera :P przeleżałam prawie cały w łóżku, mając na uwadze dyżur, który obejmowałam o 19. Udało nam się zwlec w miarę wcześnie, zaliczyłyśmy pizzę, jeszcze do Kościoła przed pracą też zdążyłam.
Dyżur w miarę. Przyjęłyśmy jednego pana ze znaczną anemią, właściwie niewyjaśnioną. Hemoglobina 3,4g/dl, Erytrocyty 1, 3M/ml...blady, chudy, lat 54. Włosy długie, niby czarne, odrosty - wyglądał jak wampir! Trafił do nas bo miał na nogach owrzodzenia. Na rękach miał dziwne ślady, które nasunęły nam podejrzenie narkomanii - tak więc "poszły" badania z panelem wirusowym. Mimo tak słabej morfologii pan dość dobrze się czuł i nie za bardzo zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji. Nam pozostało lać płyny, toczyć krew i obserwować. Poza nim przyjęłyśmy młodego chłopaczka, który zarobił w głowę na sylwestrze;], w TK (-) więc tak na wszelki wypadek.
Miałam też dyżur 3, ludzi 21, 3 zabiegi, pooperacyjne prawie pełne. Nie nudziło nam się;)

Wczoraj byłam u koleżanki na kawie, chcąc zorientować się jak pracuje się u niej w szpitalu. Miałam zamiar dzisiaj ruszyć na poszukiwania nowej pracy...ale...pogoda skutecznie mnie zahamowała. Śnieg, deszcz, wiatr. Aż tak mi się nie spieszy;)

Z dniem 1 stycznia oszaleli niektórzy na wieść, że pielęgniarki w czasie wykonywania pracy są objęte ochrona przewidzianą dla funkcjonariuszy publicznych. Dały się na to nabrać rzesze ludzi, a nawet zainteresowanych czyli moich koleżanek "po fachu. Poniżej przytaczam "naszą" ustawę, z 1996r., która już wtedy nam to gwarantowała.

USTAWA
z dnia 5 lipca 1996 r.
o zawodach pielęgniarki i położnej

Art. 24. Pielęgniarce, położnej, wykonującej zawód na podstawie umowy o pracę lub w przypadku, o którym mowa w art. 19, przysługuje ochrona prawna przewidziana dla funkcjonariusza publicznego.

Słucham sobie radia, gotuję obiad i wybieram się do kina na film A. Holland, "W ciemności" /Cholerka, nie mogę wyłączyć kursywy;)/

Do kina idę sama, w myśl zasady - chodzę do kina na film, a nie do kina:D

Pozdrawiam,

P.S. Nie mam długiego weekendu;) jutro i pojutrze N.

:) >< :(

2011-12-30T23:08:00.001+01:00

Cześć, dobry wieczór!,

słucham płyty "Prosto z serca" dołączonej do kolejnej edycji kalendarza Dżentelmeni 2012. Są na niej umieszczone duety, niczym z tańca z gwiazdami ale uważam poziom artyzmu za nieporównywalnie wyższy. Zeszłoroczna edycja również mnie pozytywnie zaskoczyła. Polecam, zwłaszcza, ze cel szczytny - kasa ze sprzedaży przekazywana jest na zakup obuwia dla dzieci z domów dziecka.

http://www.tvn.pl/news/7198/view

Byłam dzisiaj w pracy, całkiem przyjemny dyżur, ale proszę Państwa, ku zaskoczeniu memu, mych współpracowników przebywa na o. Chir. I, Szpitala XYZ zaledwie 13 pacjentów! Niemożliwe a jednak prawdziwe:) To najmniejsza ilość pacjentów w mojej ponad trzyletniej karierze. Stwierdziłam z koleżanką, że to za mało...tj. zabieg, który miał się odbyć spadł, na pooperacyjnej jeden, stabilny pan i po prostu nudziło sie nam i dłużyło. Zwłaszcza od 15 do 16 - przyjęcie, pomiary, i potem od 17-19. Ten "przestój" to chyba wynik wykorzystanych limitów w tym roku, albo tez nagroda za "mega zapieprz" (przepraszam za kolokwializm/wulgaryzm), który zafundowano nam przez ostatnie pół roku. Przyjęłyśmy jednego pana, z uwięźnięciem przepukliny pachwinowej prawej, ale, że się odprowadzała więc do zabiegu na poniedziałek.

Przeczytałam książkę pana Niedźwieckiego, polecam ją szczerze, wrażliwcom - on na pewno nim jest:)

Jak pięknie jest siedzieć sobie w fotelu, na kanapie i słuchać ulubionej muzyki, czytać książkę, pisać bzdury z przyjaciółką na gg, czy pisać bloga, popijając aroniówkę wyrobu własnej matki (wykonuję właśnie mix tych czynności:) Dziękuję Stwórcy za te chwile. Są piękne i jedyne....mimo wszystko wierzę, że przeminą...
Mam nadzieję, że czeka mnie zmiana trybu spędzania wolnych wieczorów.
Na chwilę obecną pragnę zmiany.
Pan Marek czuje się dobrze ze swoją samotnością. Ma swoje nawyki, przyzwyczajenia...z reszta, będąc 57-letnim mężczyzną nic z w tym dziwnego.
Zauważam, że mnie również takich nie brakuje. Nie lubię zmian, tkwię w tym, w czym mi wygodnie, często pewnie bez głębszego sensu i celu...

Szkoda tylko, że rozmowa wirtualna, że przyjaciele daleko...(jakoś za dużo kropek w tym wszystkim;)

Kolejny rok, kolejne podsumowania, nadzieje, cele...

Życzę Wam wytrwałości w realizowaniu pragnień, czasu na rzeczy naprawdę ważne, refleksji i owocnych przemyśleń...

K.

Poświątecznie, przedsylwestrowo.

2011-12-29T19:18:00.000+01:00

Witam jak w tytule, po Świętach, przed Sylwestrem.

W tym roku mam dyżur nocny 1 stycznia. Oznacza to, że mogę się zabawić w tą szaloną noc, chociaż dla mnie to nieistotne, uważam, że każda inna noc też się na to doskonale nadaje, a ciśnienie i presja, że trzeba jakoś uczcić tę jedyną noc w roku, jest głupia. Jakby każda noc nie była jedyna? Ok, nie każdej nocy zmienia się rok, ale czy to musi być powód do świętowania?Głupota. Skoro jednak tak wyszło, że mogę zabalować, i praca mi sprzyja to skorzystam z okazji i spędzę ją w towarzystwie przyjaciół, na "domówce".

W zeszłym roku było podobnie, tylko musiałam wstać o 5.30, miałam D w pracy;) 2 lata temu o północy szlam do Banku krwi po KKCz - mieliśmy straszne krwawienie do opanowania. Nie przeszkadzało mi wcale, że byłam w pracy - życzenia składane z koleżankami, lekarzami pomiędzy jedną kroplówką, krwią a pampersem też mają swój klimat;) i na długo zapadają w pamięć:) szkoda tylko, że ta uprzejmość i miłość nie zostaje na dłużej...

Święta minęły w domowej, ciepłej atmosferze. Dużo jedzenia, picia. Jak dla mnie za mało kolędowania...
Mama z atakiem rwy kulszowej, ledwo poruszająca się, mimo leków p. bólowych, które jej ordynowałam. Masakra. Na szczęście ja z siostrą pomagałyśmy jak tylko się dało, jednak niektóre rzeczy musiała robić sama bo jest niezastąpiona oczywiście.
Wigilia, potem pasterka - wybrałyśmy się pieszo z siostrą, a dodam, że to ok. 2 km przez las, więc uroczo:) szkoda tylko, że śnieg nie spadł....:( Pod choinką, mimo kryzysu gospodarczego /!/ góra prezentów. Jestem nimi usatysfakcjonowana w zupełności:) Pierwszy dzień Świąt tradycyjnie u mamy w domu rodzinnym. Ciotki, wujkowie, kuzynostwo no i oczywiście jedzenie. Zmyłam się ok. 19, z myślą o pracy dnie następnego. A że byłam sama w domu, w towarzystwie psa, wina i kolędami rozebrałam choinkę. Tak! Właśnie to zrobiłam. Nasza choinka nie była urodziwa, na szczęście mieliśmy drugą w zapasie i zamieniliśmy je.

Dyżur świąteczny baaardzo świąteczny. 15 pacjentów. 2 na pooperacyjnej. Sympatycznie było:) 2 przyjęcia.
Ciekawy przypadek pana K. Lekko ponad trzydziestoletni pan, z chor. Burgera, ZZA. Miał u nas niegdyś amputowany mały palec u nogi, teraz trafił ze zropiałym kikutem drugiej, amputowanej niedawno k.d.L. Btw z tamtego szpitala wypisał się na własne żądanie, po 1 fazie delirium. To nie byłoby jeszcze najgorsze. W pierwszej dobie (25XII)dostał udaru w L półkuli, więc P strona ciała - ta z nogą, jedyną nadzieją na w miarę sprawne funkcjonowanie została porażona. Oczywiście neurolodzy nie spieszyli się żeby pana zabrać do siebie i tam wdrożyć odpowiednie leczenie. Nastąpiło to dopiero 27, lepiej późno niż wcale...dobrze by było, żeby nie ZA późno.

Dzisiaj jestem po N, jutro mam D. Na dzisiaj zaplanowano 5 zabiegów, ciekawa jestem co będzie jutro;)

Zabieram się za czytanie książki, którą kupiłam zachęcona recenzjami a także, chyba przede wszystkim - miłością do pewnego pana Marka z wąsem;D

Pozdrawiam,
K.

...złota łopata?

2011-12-21T14:30:00.000+01:00

Kochani, (mmm, jaka czułość;),

już jutro po nocnym dyżurze jadę do domu na Święta i raczej nie będę umieszczać nowych postów (wspólny komputer w domu;p) składam Wam najserdeczniejsze życzenia!
Znalazłam takie, które spodobały mi się bardzo i Wam je dedykuję:

„Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel...”
Owocnych refleksji nad faktem, że Bóg stał się człowiekiem,
odtąd zawsze jest z nami.
Jest z nami, gdy się cieszymy i płaczemy,
gdy pracujemy i odpoczywamy, i nawet wtedy, gdy grzeszymy...
Pełnych pokoju świąt Bożego Narodzenia
i błogosławionego Nowego Roku!

Mam nadzieję, że podobna sceneria będzie towarzyszyła moim Świętom, a zapewniam, że mój domek położony jest podobnie jak ten z obrazka:)

Skończyłam dzisiaj zakupy prezentowe, ogromny problem miałam z podarunkiem dla mamy...na szczęście już mam to za sobą:) i pozostaje mi tylko zapakować wszystko ładnie i wsunąć pod choinkę.

A w pracy...hmmm. 2 ostatnie zgony zdarzyły się na moim dyżurze...nie były to nagłe sytuacje, nieprzewidziane. Rodziny zostały uprzedzone i mogły jakoś się na to przygotować (wiem, wiem - nie ma takiej opcji)...zawsze to ból, tęsknota, strata. Zwłaszcza wczorajsze zejście mocniej mnie uderzyło. Pan trafił do nas z bloku, po laparotomii z powodu pękniętej torbieli trzustki. Ok. 55 letni, marskość wątroby, po leczeniu czerniaka naście lat temu...Interniści przekazali go "naszym" i po zabiegu codziennie konsultowali go, bo był w bardzo ciężkim stanie. Pompa z dopaminą, z insuliną, z noradrenaliną...antybiotyki, płyny, żywienie pozajelitowe. Wiele zabiegów i starań poszło na marne...Najgorsze jest to, że będąc w niedzielę w pracy zastałam pana w dobrej formie - parametry ok, kontakt logiczny, łatwy, wydawałoby się, że wyjdzie z tego. To co zobaczyłam wczoraj, rozwiało moje nadzieje, wiedziałam, że to kwestia godzin może doby. I po raz kolejny już przekonałam się, jak ogromną moc ma wola życia do pewnego momentu. Przyszła żona a po 0,5h pan już nie żył. Pożegnali się, chociaż on już nie mówił. Czekał na nią. Kilka razy widziałam takie sytuacje. Umierający jakby czeka na tą osobę i potem, w bardzo krótkim czasie odchodzi. I nikt mi nie powie, że to zbieg okoliczności...

Strasznie się cieszę z tych Świąt! Pracuję 26, chyba już pisałam;) Miałam szczęście trafić na rekolekcje adwentowe - świetnie poprowadzone i w dogodnych dla mnie godzinach. Potrzebowałam ich, dobrze było zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o TYCH sprawach:) szkoda tylko, że na dzisiejszy ostatni dzień nie trafię - praca;/

Spakowałam już rzeczy, które muszę zabrać do domu - plecak, torebka i duża reklamówka - nie mam torby w mieście i jutro objuczona jak wielbłąd pojadę na wieś! <jupi>

Pozdrawiam raz jeszcze,

K.

Piątkowo, deszczowo, przedświątecznie, uroczo:)

2011-12-16T22:09:00.000+01:00

Dobry wieczór,

siedzę sobie w pokoiku moim, słucham ukochanej Listy przebojów programu 3 Polskiego Radia, delektuję się czerwonym winem i czytam/czytałam książkę. <teraz piszę;)> Na dworze deszcz leje, śniegu nadal brak...atmosferę świąteczną zapewniłam sobie, powiesiwszy w oknie lampki choinkowe, co w półmroku daje dobry, oczekiwany wręcz efekt:)

Jestem po małym maratonie pracowym, D,D,N. Miałam być na urlopie więc te dyżury trochę pokrzyżowały mi plany. Zresztą mój wniosek urlopowy wciąż tkwi w kadrach, muszę go w końcu wycofać;) Mamy Sajgon (jak zwykle), ale teraz to do kwadratu! Koleżanka, właściwie piel. koordynująca jest na zwolnieniu lekarskim. Zastępująca ją, a właściwie usiłująca zastąpić, co nie udaje jej się w ogóle, pani z kierownictwa szpitala wprowadza zamęt i zamieszanie. Nie robi, tego co powinna, i jej obowiązki spadają na kogoś z dyżuru, co zupełnie dezorganizuje pracę na oddziale. Lekarze też mają już dosyć tego zamieszania, co wcale nie dziwi bo okazuje się, że jakieś terminy badań niedograne, konsultacje nie zgłoszone, wyniki nie odebrane itp. itd. Hmmm, pacjenci chyba jeszcze nie zauważyli o co w tym wszystkim chodzi, ale przy ich rotacji to całkiem zrozumiałe.

Czy pisałam już, że idę na mecz Euro 2012 Hiszpania - Chorwacja, w Gdańsku? Udało mi się wylosować bilet. Tj. mnie wylosowali;P Moja przyjaciółka dorwała go jakoś teraz, co sprawia, że cieszę się jeszcze bardziej!

Odnosząc się do przyszłotygodniowych <już> świąt brakuje mi jeszcze prezentu dla mamy...Kompletnie nie mam pomysłu i weny na poszukiwania też mi brak. Ale będzie pięknie na Wigilii, 11 osób przy stole, mały Maxio z nami - kuzynka z 2,5 letnim synkiem, kuzyn z żoną, oczekującą Dzidziusia. Jednego czego mogę się spodziewać, a nie będzie to dla mnie miłe - to element życzeń "...powodzenia w życiu osobistym/znalezienia chłopaka/drugiej połówki..."wiadomo o co chodzi....z drugiej strony, szkoda, że się nie spełniają i co roku je słyszę, zawsze z nadzieją, że następnym razem będzie inaczej.

Mam, a właściwie miałam od zawsze takie "rozkminy", że jestem wrażliwcem. Już wyjaśniam w czym rzecz. Chodzi o wrażenie, że bardziej od innych czuję, odczuwam, myślę, analizuję ludzi, sytuacje, zachowania. Z drugiej strony trudno ocenić czy >>bardziej od innych<<, jeśli będąc podobnymi do mnie nie mówią o tym, tylko prowadzą dyskusję wewnętrzną.
Są takie aspekty ducha, mojego ja, mojej egzystencji - i nie mam tu na myśli religii <chyba> - które wciąż nakręcają mnie do działania, myślenia takiego a nie innego. Nie prę do przodu, nie mam ciśnienia na kasę, karierę, posiadanie, new look, design, image, make up i takie duperele. To jest sprawą drugorzedną, doczesną, przemijającą. Oczywiście, że są to rzeczy ważne i niezbędne. Ale odpowiedź na pytanie - mieć czy być - jest dla mnie oczywista. Mam wrażenie, że te życiowe analizy potęguje fakt zbliżania się 30 r.ż. (jeszcze 4 lata) a zmian brak. Strach, niepewność, brak wiary we własne siły, możliwości blokuje mnie przed radykalnymi działaniami. Ot taka konkluzja na koniec.

Fuck! Gotye po raz 12 nr 1 Listy. Mam już dosyć tej piosenki;/

Jutro sobota, wolna sobota:)
Planuję generalne porządki w pokoju i kuchni, się zobaczy co z planów tych mych wyniknie:)

Pozdrawiam,
K.

Hmmm, nie tym razem...

2011-12-10T20:36:00.000+01:00

Cześć,

jestem sobie w domu, na wsi, w środku lasu, sama:) i jest pięknie, brakuje tylko śniegu za oknem;)

Miałam dyżur z czw/pt. Z kolegą sami byliśmy i było naprawdę hardcorowo! Pooperacyjne zapchane, 2 krwawienia na zwykłej sali bo tam nie było dla nich miejsca. Jeden z nich, pan O., po sintromoterapii krwawił/rzygał mimo sondy. Z jednej strony laliśmy mu krew, z drugiej ją tracił. Na szczęście sytuacja uspokoiła się, i udało się pana nie otwierać. Sympatyczny, starszy pan, emerytowany cukiernik, który napisał książkę o obozach koncentracyjnych, w których zresztą był. Ojciec lekarza z naszego szpitala btw. Przy nim sporo pracy było, niestety poza nim było jeszcze 36 innych pacjentów. Przyjęliśmy trzech nowych - niedoszłego samobójcę, który dźgnął sobie nożem w klatkę tak, że przeponę przeciął. Torako i laparotomia, drenaż opłucnej. Ostro. Kolejny pan, po urazie głowy, z prawie 4 promilami, który w pampersie chciał się od razu wypisać ze szpitala, nie chciał kroplówek, leków, wkłucie wyrwał i w ogóle miał w poważaniu głębokim to, co mu oferowaliśmy. Uspokoił się na szczęście na tyle, że położył się i zasnął.
Biegaliśmy całą noc, od jednego pacjenta do drugiego, od przodu do tyłu i tak do rana. Krach personalny na oddziale - koordynująca złamała sobie palec i poszła na zwolnienie lekarskie. Oprócz niej jedna koleżanka, po urazie nogi też jeszcze na zwolnieniu. Innej koleżance zmarł ojciec - wypadła z grafiku w tym tygodniu, i muszę przerwać urlop, który zacznę w poniedziałek. Ehhh, trudna sytuacja ale trudno mi było odmówić.

Zimowy krajobraz prosto z 2010r. <made by my sis.;*>

Wczorajszy clubbing całkiem udany. Oczywiście nie wiedziałyśmy gdzie się udać. Postanowiłyśmy coś, ale okazało się, że jest tam 18! w klubie studenckim! podziękowałyśmy. Kolejny pub okazał się łaskawszy ale muzyka, którą zabijał nasz słuch skutecznie nas przegoniła. Trafiłyśmy w spokojne miejsce...ale mały ruch był na tyle, że po jednym piwie pani grzecznie nas wyprosiła;) hehe, postanowiłyśmy z S., że spróbujemy się wbić do rockowego klubu, do którego jakoś nie mamy szczęścia - raz zamknięty, raz chcą wstęp...tym razem również się nie udało. Obok chcieli od nas legitymacje stud., których już nie mamy (sic!), albo wstęp. Ooo nie, nie będę płacić za możliwość napicia się piwa, w kącie, na stojąco pewnie. Takiego WAŁA!;D Udając się w nieznanym kierunku natknęłyśmy się na pubik, z trochę fastfoodowymi stoliczkami. Sympatycznie, na 1 piwo akurat. I to miał być koniec wieczoru, ale po drodze na autobus nocny zachęcił nas wolnymi stolikami jeszcze jeden klub. Muzyka dziwna, nie wiem jaka ale pozytywnie. Ludzie różni, młodzi, starsi, homo i hetero. Ale miło było, wyszłyśmy ostatnie, po 2 piwach;) i pieszo do domku, o 6 wylądowałyśmy w łóżku, posiliwszy się wcześniej zimną pizzą;D Po drodze spotkałyśmy rowerzystę, o 5 nad ranem! śmiesznie.

Teraz słucham listy osobistej w trójce. Nie mam możliwości obejrzeć meczu Barcelony z Realem;/szkoda, zapowiada się jak zwykle ciekawie.

Wku...ona!

2011-12-07T21:05:00.000+01:00

Hej,

jestem tak nabuzowana, że chyba zaraz exploduję. Otóż, czasami w pracy są takie akcje, że ktoś czegoś nie zrobi, i musi to zrobić następna zmiana bo zrobić to trzeba. Owe "nieróbstwo" nie wynika z czyjegoś lenistwa czy zapominalstwa. Najczęściej jest to spowodowane przeoczeniem? niedopatrzeniem?, o które to łatwo, zwłaszcza gdy jest nawał pracy. I ja to rozumiem. Ktoś czegoś nie wpisze, nie przepisze, nie przekaże, nie odczyta...tak się dzieje i dziać będzie, niestety niektórzy nie potrafią tego zrozumieć i roztrząsają sprawy do meega afer. Kurde, przecież nikt nie robi tego na złość koleżance czy tym bardziej pacjentowi. Po prostu ta praca wymaga bardzo ścisłej współpracy, naprawiania czyichś niedociągnięć, czasami nawet pracy ZA kogoś. Niektórzy są tak skupieni na obrabianiu d..p współpracownikom, że o tym zapominają. Są takie osoby, że podejrzewam je nawet o zaburzenia psychiczne;) Mam koleżankę, która na temat każdego z naszego zespołu pielęgniarskiego je/dzie. Dzisiaj ze mną rozmawia o koleżance X, że jest taka i owaka, a jutro obgaduje mnie z nią. Nie ma chyba osoby, na którą nie ma "czegoś". I tak jest na każdym dyżurze, ole ja się nasłucham...a że nie znoszę takich akcji, nie włączam się w rozmowę tylko przytakuję, albo delikatnie daję do zrozumienia, że mnie to nie obchodzi albo, że ja nie zauważyłam tego u koleżanki X czy Y. I to chyba jej się nie podoba bo doszły mnie słuchy, że ma to "coś" do mnie;/ Luuuudzie, co za paranoja! Na szczęście nie mam z nią dyżuru w grudniu. Uff, co za ulga;)

Jutro odbieram dyplom, a w piątek planuję jego "opicie";)

Mamy w oddziale pana R. Przyjęty czas jakiś temu z zakrzepicą k.k.d.d., mimo przyjmowania warfaryny, z INR 5! Paradoksalna sytuacja. Pan bardzo miły i sympatyczny. Kontaktowy i zawsze uśmiechnięty. Podejrzewaliśmy pana o neo. TK j. brzusznej wykazało zmiany ogniskowe w wątrobie, o charakterze meta. Dostał dzisiaj wypis i na pon. załatwili mu termin na BAC wątroby. Sekretarki dały panu wypis, i pan czekał sobie ładnie na świetlicy na rodzinę. Był jakby już "nie nasz". W pewnym momencie odebraliśmy telefon, że pan w piżamie jest na postoju taxówek...!Ochroniarz przyprowadził pana, który już na pierwszy rzut oka wydawał się jakiś dziwny. Blady, odpowiadający półsłówkami, twarz maskowata...Wzbudziło to naszą czujność, wezwałyśmy dr. i anulowaliśmy panu wypis. TK - świeży udar krwotoczny. Mogłabym powiedzieć cholera!i powiem, napiszę. (miauczyński?!) Wezwaliśmy neurologa, który mam nadzieję zabrał pana na neuro - nie wiem, zeszłam po 19, a go jeszcze nie było.

Pozdrawiam, śniegu życzę bo u mnie jeszcze niet:),
K.

...chyba chcę już śniegu...?

2011-12-04T18:17:00.000+01:00

Śnieg, na razie w sferze marzeń, ale na Święta to już być musi!

Pisałam ostatnio, że miało mi się trafić trochę wolnego...ale...zasiadając przed 20 z pysznymi kanapkami, z nastrojem telewizyjno-książkowym na kanapie zadzwonił telefon! Patrzę kto dzwoni - Gośka z pracy, myślę, odbiorę, pewnie chce się zamienić na jakiś dyżur...zakomunikowała mi, że jeszcze siedzi w pracy, mimo, że była na D (do 19), że taki Sajgon się porobił, i czy bym nie przyszła na N, teraz, już bo są tylko 2 w pracy...ja na to, spoglądając na kanapki;D, że ok, ogarnę się, i będę - o!, taki ze mnie pracownik. Zrobiłam jak powiedziałam, jadłam, ubierałam się, zadzwoniłam po taxę i w drogę. Pan taxówkarz jakiegoś dziwnego repertuaru słuchał, na szczęście blisko mam do Szpitala i wytrzymałam te 10min. bo już chciałam mu zwrócić uwagę.

Przebrałam się, wszedłszy na oddział, dowiedziałam się, że zaraz mają przywieźć ciężkie HETD. Na pooperacyjnych tylko jedno miejsce więc pana tam umieściłyśmy. Pacjent ok. 40 letni, "bladosinozielony", ale z kontaktem. Oczywiście bez sondy, cewnika w pęcherzu...dobrze, że chociaż mu grupę i krzyżówkę pobrali na Izbie...Po oporządzeniu pana, nic ostrego się z nim nie działo - RR trzymał, nie krwawił czynnie, wymagał przetaczania KKCz, płynoterapii no i oczywiście obserwacji.

Obok niego leżał pan zaintubowany, przywiązany, w dodatku duży i groźnie wyglądający. Przyjęty jako HETD, z blisko 4 promilami we krwi (dlatego zaintubowany). Ok. północy extubowaliśmy pana, dając mu jednocześnie drogę do wydzierania się i krzyku...diazepam, halo w odpowiedniej dawce usypiały pana na trochę, rano odwiązałyśmy go - był już spokojny i logiczny.

Poza nimi na sali septycznej leżał pan, z martwicą k.d.L. Bez kontaktu, na skutek chor. neurologicznych, niewydolny krążeniowo i oddechowo też siadający. Anestezjolodzy nie dopuścili pana do zabiegu amputacji. Pan cały w odleżynach, obrzęknięty, krzyczący, na dopaminie...a z tej nogi taki piekielny smród, nie do opisania - ja wrażliwa na smród nie jestem, ale tego rodzaju fetor jest po prostu tak odrażający, że brak słów na scharakteryzowanie go czy porównanie do czegoś. Strasznie żal mi się pana zrobiło, tak jakby skazany na rozkład za życia /?/
Wczoraj w pracy - pan na pooperacyjnej, noga amputowana, dopamina w przepływie 12ml/h, kont. zerowy, pan nawet nie krzyczy. Zmiana opatrunku - kikut nie zszyty, żywe "mięso", słodki zapach krwi pomieszany z "tamtym"...Morfologia wymagająca przetoczenia, nie mogłyśmy pobrać krzyżówki, lek. ukłuł pana z t. udowej. Nie wydaje mi się, że spotkam pana dzisiaj jeszcze...

Ok, muszę się zbierać do pracy.
Wpadnę jutro, mam jeszcze w zanadrzu paru ciekawych pacjentów;)

Dodam, że nie będąc wczoraj na żadnej imprezie spałam do 13!!! Szok.
W Kościele byłam na 16, musiałam znaleźć taki, z tą właśnie godziną i wiem, że to niego już nie pójdę. Księża jakby w półśnie, kazanie marne, ludzie kręcący się, wchodzą, wychodzą, dzieci z zabawkami - trudno było się skupić, to nie dla mnie atmosfera, która powinna sprzyjać Najważniejszemu w tygodniu spotkaniu...

3majcie się,
śniegu życzę!,
K.

Słodkie "nicnierobienie" ;P

2011-11-30T21:26:00.000+01:00

Witajcie,

jestem po N, następny dyżur mam dopiero w sobotę. Wyspałam się, ok. 15 wstałam, ogarnęłam się i poszłam na zakupy - zaczynam kupować prezenty. Z okazji mgr. dostałam trochę gotówki, więc mogę pokupować to i tamto. Najgorsze jest to, że brak mi pomysłów na podarunki. A lista osób do obdarowania jest naprawdę długa:) Co tam, dam radę. Udało mi się dzisiaj kupić prezent/część prezentu dla Siostrzyczki;) W tv rodzinka.pl - jak dla mnie rewelacja, oglądając ten serial zanoszę się od śmiechu, moja "Ukrainka" chyba ma mnie za dziwaczkę;D

A w pracy - hmm...30 osób, pooperacyjne zajęte w połowie. Ciekawy jest przypadek pana z chor. Lerischa. Trafił do nas z martwiczymi zmianami na obu stopach i ze świerzbem, chyba w poprzednim poście o nim wspomniałam. Diagnostyka naczyniowa wykazała znamienne dla tego zespołu cechy, od nas miał trafić do o. chir. naczyniowej, nie udało się to bo pan "pogorszył się". Niewydolność krążenia w przebiegu OZW (ostrego zespołu wieńcowego). Zaczęło się - konsultacje - interniści, kardiolodzy, tak przez parę dni. Oczywiście o przeniesieniu na inny oddział nie było mowy, chyba z obawy przed opatrunkami;/. W każdym razie stan pana się poprawił i mam nadzieję, że nie skończy się na amputacjach.

Mamy jeszcze pana, 87 -letniego, operowanego z powodu niedrożności jakiś tydzień temu. Z bloku trafił na OIOM, potem do nas. Jego stan też uległ pogorszeniu. W stomii 0, brzuch jak balon, że o ogólnie pojętej złej kondycji krążeniowo-oddechowej nie wspomnę. Założono mu zgłębnik do żołądka, zleciało ponad 3000ml, do stomii też zaczęło lecieć więc ok. Oczywiście, pacjentowi ulżyło, brzuch "odpuchł" ale stan ogólny nadal jest nieciekawy...

A na dzisiaj zaplanowano 7 zabiegów! Porażka, domyślam się, że jazda była dosłownie i w przenośni;)

Wspominałam tu już, że biegam? Tj. od niedawna w sumie powróciłam do tego, bo kiedyś też biegałam i muszę powiedzieć, że jest świetnie! Potrzeba mi jeszcze dobrych butów, ale to jest poważniejszy zakup, nad którym muszę się jeszcze zastanowić.

Tymczasem pozdrawiam,
K.

Od dzisiaj "Blog mgr pielęgniarstwa"

2011-11-23T18:50:00.000+01:00

Witajcie Kochani!,

od godz. 12.25, dnia 23.11.2011 jestem magistrem pielęgniarstwa. Po wielu zawirowaniach i zamieszaniach mojej kariery akademickiej stało się, to do czego dążyłam:) Szkoda tylko, że nie oznacza to przełomu w mojej karierze;) Obrona przebiegała standardowo - najpierw opowiedziałam o celach, badaniach i wynikach mojej pracy, potem 3 pytania...Poszło nawet nieźle...ocenili mnie na 5, więc super, ale ja po wyjściu miałam mieszane uczucia, tak się stresowałam;) Przewodnicząca komisji, nasza dziekan pochwaliła mnie za dużą wiedzę kliniczną, dot. omawianego tematu (Ocena czynników ryzyka krwawienia oraz jakość życia pacjentów po epizodzie krwawienia z GOPP). Hehe, przez skromność nie zaprzeczę;D, nawet recenzent na korytarzu, mijając mnie wyraziła uznanie dla mojej wiedzy w tym temacie:)_czyli dobrze! Wiem, że obecnie ten tytuł nie stanowi żadnej nobilitacji, i często nie jest problemem go zdobyć. W moim przypadku jednak oprócz samozaparcia, liczyły się też nakłady finansowe (opłacenie statystyka). Dlatego cieszę się, że mam TO już za sobą. Ehh, czas na ogarnięcie się i specjalizację:) Planuję AiIT, o!

W pracy ostatnio był spokój. Pooperacyjne puste, a na oddziale 25 chorych. Przyjęłyśmy pana z krytycznym niedokrwieniem kończyn, świerzbem. Pan z "rozrywkowych" raczej, tj. alkoholik. Miał mieć angio-TK, po którym miały zapaść decyzje odnośnie dalszego leczenia. Co się odbyło dowiem się jutro.
Wrócił do nas pan T., o którym pisałam kiedyś. Mięsak przestrzeni zaotrzewnowej, rozejście się rany (od loży w talerzu biodrowym, do kolana prawie), potem krwawienie z tętnicy biodrowej, udowej...Zdecydował się na wyłuszczenie kończyny w stawie biodrowym, tylko to zaproponowała mu współczesna medycyna - doda, że konsultowany był w CO w stolicy, a to chyba coś znaczy...

Ok, czas na odpoczynek i nadrobienie zaległości w serialach;D,
w piątek wielkie świętowanie - tj. urodziny mojej kochanej A., ale toast za mojego mgr. też być musi!
K.____mgr K.

Po urlopie:)

2011-11-15T22:40:00.000+01:00

Cześć wszystkim!,

miałam parę dni wolnego od pracy, wykorzystując 2 dni urlopowe i długi weekend miałam wolne 5dni:) oczywiście pojechałam do domu, i tam odpoczywałam pracując;)

Wyobraźcie sobie, że złożyłam pracę w dziekanacie, miałam przystąpić do jej obrony w ten piątek 18.11, niestety mój promotor ma wykład i nie może go przesunąć więc lipa...;/ kolejny termin nie został jeszcze obwieszczony przez dziekanat;(

W domu jak to w domu, czas płynie inaczej, sielsko, anielsko i mimo, że pracuje się tam (organizuje opał na zimę, sprząta dom, obejście i robi masę rożnych rzeczy) kocham tam być:)

Wróciłam wczoraj, i spotkałam się z Mała, miała bardzo "upojny" weekend więc sporo było opowiadania. Później wybrałyśmy się do kina na "Listy do M". Film całkiem zgrabny, ale bez rewelacji z mojej strony. Wprowadził mnie w świąteczny nastrój, czas kupować prezenty;) Jak to komedia romantyczna...po raz kolejny pozwala /?/uwierzyć w "miłość od pierwszego wejrzenia". Powinni chyba wprowadzić jakieś ograniczenia dla samotnych, szukających prawdziwej miłości osób;)

No, więc byłam dzisiaj w pracy. Oddział jak zwykle kolorowy.
Pan K., OZT, leczone m. Bradleya, po raz kolejny zmiana opatrunku na bloku operacyjnym. Pacjent ten od początku strasznie pesymistycznie nastawiony do szpitala, nas i skuteczności naszych zabiegów. Niestety jego stan tak się pogarszał, że tylko drenaż "zmasakrowanej" trzustki mógł go ocalić. W porównaniu z obrazem sprzed tygodnia (kiedy ostatnio go widziałam) teraz jest o niebo lepiej. Widziałam nawet uśmiech na jego twarzy. Taki obraz buduje i daje wiarę w medycynę:)

Poza tym, przyjęłyśmy "na ostro" dwóch panów, w podobnym wieku, z prawie identycznym rozpoznaniem: ZZA, toksyczne uszkodzenie wątroby, stan po HETD, anemia. Różnica wynikała ze statusu społecznego. Jeden pan pachniał, drugi cuchnął i nie miał domu....obaj wymagali transfuzji KKCz i wzmożonej obserwacji, a także "profilaktyki delirium";)

Czas mam teraz taki, że rozgrywa się swoista walka o dyżury w Święta...niby same się wpisujemy, i ma być sprawiedliwie...niestety nie jest, starsze koleżanki "czują się", i chcą zagarnąć co lepsze dyżury. Kwas się robi.
Nigdy nie zapomnę mojej pierwszej nocy wigilijnej spędzonej w pracy...Pracowałam zaledwie miesiąc, i już miałam "podwójny" dyżur ze starszą koleżanką. Jak pomyślę, jakim żółtodziobem byłam to dziwię się, że tak oddziałowa ustawiła sprawę. Do dziś pamiętam pacjentów, jakich przyjęliśmy...pan B. z niedrożnością - z Poznania do siostry na Święta przyjechał, potem okazało się, że ma guza neo, zmarł jakiś czas po operacji. Przyjęłyśmy też pana z HETD, z dolnego odcinka. Pół nocy zmieniałyśmy pampersy, przelane krwią bo dr nie widział potrzeby operacji...pan przeżył, od nas poszedł potem na internę...Doskonale pamiętam lekarzy z nami dyżurujących, dr G. i Michał;) Taaa....kiedy to było...3 lata będą, dr G nadal pracuje u nas, M. robi karierę w szpitalu uniwersyteckim. Czas mija, coraz szybciej, dzień za dniem, miesiąc, rok itd...Świadomość, że w domu rodzina przy wigilijnym stole śpiewa kolędy, dzieli się opłatkiem i zaraz wyjdzie na Pasterkę była baardzo dla mnie dołująca i dobijająca. Na szczęście w tym roku Wigilia zapowiada się w "rodzinnej wersji".

Siedzę teraz przed tv, Kuba "leci":) Dereszowska jest.

Pozdrawiam,
K.

:) MeGa!

2011-11-06T21:53:00.000+01:00

Cześć,

jestem właśnie po dniu i przed dniem w pracy;) Dzisiejszy dyżur przypadł mi w udziale za koleżankę bo uszkodziła sobie nogę...a w pracy moooc przypadków i ciekawych historii chorób. Oddział full - 39 łóżek zajętych, tak więc nie było akcji z przyjmowaniem pacjentów chociaż Izba przysłała nam pana po urazie głowy, którego musieliśmy zawrócić bo zwyczajnie nie mieliśmy dla niego miejsca;)

Ostatnio jest urodzaj na appendektomie;) prawie co dyżur jakaś wpadnie;), niestety również "na otwarto" co wiąże się z dłuższym pobytem i większym dyskomfortem i niebezpieczeństwem pacjenta. Jak to w świąteczne dyżury, dzisiaj byłam "tą biegającą". Ogarnąć zlecenia 39 pacjentów nie było łatwo ale się udało.

Mamy w oddziale, już od paru tygodni pana M. Pan pochodzi z drugiego końca Polski, ma 30 lat, trafił do nas z perforacją jelita /?/ chyba. Pan był/jest narkomanem i alkoholikiem. Zapalenie trzustki również go nie minęło. Oczywiście zoperowany, po powrocie z bloku op. jego szanse na wyjście z "tego" oceniano marnie. Zwłaszcza ze względu na zmasakrowaną trzustkę. Ale jak to często bywa pan zaskoczył wszystkich i dzięki naszym zabiegom pan wyszedł z najgorszego. OZT przyprawiło go o odmę opłucnej - drenaż. Jak usunięto drenaż pojawiła się gorączka, rana na brzuchu nie bardzo się goiła...W zeszłym tygodniu okazało się, że zaszyto mu w brzuchu coś czego nie powinno się tam zostawiać....!Pacjenta poinformowano, że ma ropnia - oczywiście kłamstwem to nie było bo "ciało obce" otorbiło się i nijako tym właśnie się stało...Heh, teraz może być już tylko lepiej. Po prostu ma facet pecha...

Tyle o szpitalu.

Czy wspominałam kiedyś, że kocham SDM? Dla niewtajemniczonych Stare Dobre Małżeństwo. Zespół ten jak i wiele innych poznałam dzięki mojemu bratu, za co jestem bardzo wdzięczna:) Poezja śpiewana. Inspiracją dla twórców SDM - są wiersze m.in. Stachury, Rybowicza, Ziemianina, Belona...

Tabletki ze słów

Kogo nie boli,

ten nie pisze wierszy,

bo po co?

Wiersze piszą ci,

których boli,

tak jakby mogły one

zmienić cokolwiek...

Wiersze piszą ci,

których zawiodły

wszystkie

przeciwbólowe

środki...

A więc wiersze

to dla nich

uśmierzające

tabletki ze słów.

(...)by Rybowicz

Polecam tym, "których boli", każdemu kto zastanawia się nad życiem, istnieniem, przemijaniem, kto ma i czuje ducha...głos wokalisty i współzałożyciela zespołu jest na tyle charakterystyczny, że długo nie da się go zapomnieć. Słowa, które śpiewa wwiercają się w serce i każą się zastanowić. Po prostu, mając dosyć tej wszechogarniającej "rypanki", chamstwa, wyścigu szczurów, gonitwy za pieniędzmi, przyjemnością trzeba po prostu znaleźć jakiś "złoty środek". Dla mnie to przede wszystkim modlitwa, ale także muzyka.

"Kompot z rabarbaru", też Rybowicz.

"Nie pamiętam twojego imienia,
koloru twoich włosów, oczu.
Nie wiem, kiedy to było
gdzie, przy jakiej okazji.
Czasami tylko, ostrożnie
wydobywam z pamięci
ten gest, z jakim postawiłaś
przede mną kompot z rabarbaru.

I zaraz, przerażony,
chowam w panice ruch twojej ręki
z powrotem w niepamięć,
aby nie zwariować z czułości.

Niestety nie mogę tu umieścić mp3 z tym utworem, jest nieziemsko piękna. Słuchając jej serce rwie się do kochania:), tęskni, przypominają się różne rzeczy i spać nie można...

Doobra, dosyć tego mojego romantyzmu;)

Wramach zmainy tematu powiem, że byłam wczoraj po raz pierwszy na meczu piłki nożnej! Jestem zafascynowana, mega pozytywnie nakręcona i nie mogę się doczekać następnego:) Podobno nasi nie grali zbyt dobrze ale mnie i tak się podobało. Atmosfera i stadion wzięły górę nad chłodnym osądem sytuacji;) Mecz skończył się remisem. Czułam się podobnie jak na dobrym koncercie, bez alkoholu ale "na haju";D

OK, muszę wrócić na ziemię i powiesić pranie;)

Pozdrwiam,

"Zapal świeczkę..."

2011-11-01T20:47:00.000+01:00

Cześć,

byłam dzisiaj w pracy. Nie czas na opowieści o pacjentach więc:

Miłego wieczoru, pozdrawiam:),
K.

Powrót do pracy, bez bólu głowy:)

2011-10-27T21:46:00.000+02:00

Cześć,

miałam ostatnio parę dni wolnych. Ogarnęłam pracę "na cacy", mam nawet tłumaczenie po angielsku, które chyba nie jest dobrze zrobione...ale cóż, w końcu nie ja to robiłam tylko biuro tłumaczeń;) Tak jakoś nie dobrze się czułam w te wolne dni, strasznie bolała mnie głowa, nawet mój kochany ketoprofen nie pomógł:( Miałam jakieś głupie uczucie, że za długo spałam przez te 2 dni, bo po ok. 10h! Dzisiaj wstałam do pracy po 6, i bólu głowy ani śladu:D

Natknęłam się ostatnio na takie "cudo":

http://dziendobry.tvn.pl/video/jak-zostalam-salowa,1,newest,14566.html

Dziw mnie bierze i rozbiera, że takie rzeczy dzieją się w stolicy!!! W moim szpitalu, (II st. referencyjności) każdy ma swoja działkę (oczywiście oprócz nas, bo MY robimy dosłownie wszystko, zwłaszcza w nocy). Salowe sprzątają, ekipa od pościeli, ekipa od śmieci, pani od badań labor., ekipa z kuchni do jedzenia itd. Dzięki temu praca ma ręce i nogi, a przede wszystkim spełnione są jakieś normy sanitarne. A tam? Pani najpierw szoruje "kible" a potem podaje komuś jedzenie....no ja przepraszam bardzo...SZOK, WSTYD, SYF I MALARIA!!!

A w pracy, hmmm. Ciekawie. Dwa zabiegi - wyc. przepuklin, potem "urodził się" drenaż opłucnej. Żadnych przyjęć planowych, dziwne, bardzo dziwnie. Pierwszy raz się tak zdarzyło w mojej karierze, że w dzień roboczy, od pon. do czw. nie było przyjęcia planowego. Za to były 2 ostre, nawet bardzo ostre. Wszystko byłoby ok gdyby nie fakt, że zaczęły się po 17tej.Dobrze, że do tego czasu uporałyśmy się z bieżącą robotą.

Pierwszy pan Z. 96 lat, zero kontaktu, przykurcze, chuuuudy, że strach patrzeć, co dopiero kłuć!, z rozpoznaniem niedrożności przew. pok. Oczywiście, odwinąwszy pampersa znaleźliśmy tam kupę. I tak sobie pan pos... cały czas. Wymagał od nas raczej poprawy stanu nawodnienia, potem może odżywienia bo te były tragiczne...Skóra wisiała na panu jaki ubranie, za duże o 3 rozmiary. Brak kontaktu potęgował całą sytuację, tylko te oczy - błękitne, małe, błądzące...nieobecne i błagające o pomoc. Wg zlecenia lekarskiego podłączyłyśmy panu kroplówki. Niestety, wkłucie z Izby okazało się dupne, i zaczęło się. Jedno, drugie, trzecie, ósme, dziesiąte. W międzyczasie wezwaliśmy anestezjologa do pomocy....po 1,5g kłucia, męczenia, przekręcania, odwracania "coś" tam wkłuli w szyjną...Tyle męki, a nie wydaje mi się, że pan z tego wyjdzie. Zamiast zostawić go w domu, dać spokojnie odejść z tego świata, w znajomym otoczeniu, wśród kochających osób - naraża się człowieka na niesamowity stres i cierpienie.

Nie zdążyło się wchłonąć 500ml a wkłucie "poszło". I od nowa. Nie wiem co nastąpiło dalej, bo to już nocna zmiana przejęła sprawę.

Tymczasem, zajmując się panem odebrałam tel. o kolejnym przyjęciu z HETD. 18.45 Powiedziałam Pani, że pracujemy przy innym panu, poza tym w tym czasie zdajemy sobie raport i nie przyjmę pana. Ona, że już pojechali i co ona ma zrobić. Ja jej, że mnie to nie obchodzi ale takie są zasady i koniec! Mhmm, tyle mojego gadania...za 5 min. pan był przy mnie. Krwawienie z dolnego odcinka, przed 20 dniami zab. Barrona, sintromoterapia po przebytym epizodzie zatorowości. Lało się z pana tak, że po wstępnym naszym zapoznaniu zwiozłyśmy go na blok. Tym sposobem zeszłam z dyżuru o 19.30...Nie zdarza się nam to często, niektórzy choćby się waliło i paliło wychodzą o 19/7. Zazwyczaj obrabiamy wszystko w czasie ale trudno jednak przewidzieć czas, w którym pacjent zakrwawi czy dostanie zawału. Nie jest to praca w biurze czy na taśmie. Tu chodzi o ludzkie życie - coś najważniejszego.

Jutro N, z fajnymi dziewczynami, spoko dr., mam nadzieję, że minie szybko i bez większych atrakcji;)
Mmmm, odkryłam ostatnio pyszną kawę INKĘ z magnezem, polecam i pozdrawiam:),
K.

Skrzepy, włóknik i śmierć...

2011-10-19T23:25:00.000+02:00

Cześć,

jestem po dyżurze, odpoczywam teraz przy moim ostatnio ulubionym trunku - specjalnym, niepasteryzowanym;)

Na początek, piosenka, która napełnia mnie niesamowitą energią:) Jakoś tak wewnętrznie serce się śmieje, jak jej słucham.

Dzisiejszy dyżur należał to "intensywnych" dość. Zaczęło się jak zwykle, raport, poranne nasze czynności. Z informacji zmiany nocnej dowiedzieliśmy się o przyjętym HETD, pan G., który jakiś czas temu był u nas z tym samym, po czym wypisał się na własną prośbę. Po obchodzie wypisy, zjazdy na blok itp. itd. , pojechałam z panem G. na gastro. Lubię być przy badaniu, jak mam okazję to jeżdżę, przy "ostrych" badaniach pacjent zjeżdża z pielęgniarką więc pojechałam. Pacjent współpracował więc poszło gładko. Co zobaczyliśmy - spory wrzód opuszki XII-nicy, pokryty skrzepami, włóknikiem - tj. niekrwawiący. Do leczenia zachowawczego. Wróciliśmy na oddział, podłączyłam pana do pompy z IPP, płynów i poszłam coś zjeść. Zjadłam pół kanapki i pojechałam na blok po pacjenta. Wracając - widzę, ekipa (pielęgniarki i lek.) idą do pana G., zaglądam kątem oka a pan jakiś taki wykrzywiony nienaturalnie - pewnie napad epi. Zajęłam się naprędce "ogarnięciem" pana z bloku, obserwując i doskakując do akcji na sali obok. REANIMACJA! Dzwonię po anestezjologa, że mamy rea, pan spokojnie, ok, że już idzie. Przyszedł, nawet szybko. W międzyczasie nasi reanimowali, pan chlusnął, zakrwawił innymi słowy. Cała jama ustna krwi, i jak tu działać cokolwiek. Odessali pana, wentylowali. Szybko, zamawianie "ostrej" sali, akcja trwa. Dołączyła druga anestezjolog. Cholera, zero reakcji. Raz, raz, raz, adrenalina, atropina, ________________________________________________________________Niestety, 9.35 time of death. Tak sobie pomyślałam, a gdyby to się stało w windzie, gdzie byłam tylko ja, pan i "zielona" pani z ekipy transportowej....przecież ja tam sama, bym k...nic nie zrobiła!_oprócz masażu, może krzyku, może...?nic to, stało się tak a nie inaczej. Swoją drogą, ekg dotarło dopiero po 15min. od stwierdzenia zgonu...PaRaNoJa!!!

I toczył się dyżur stałym rytmem, po przepisowych 2 godzinach, kiedy zwłoki leżą w oddziale, zwiozłam pana do "100" (chłodni szpitalnej). I tak zakończył żywot pan G, rocznik 1962.

Ok. 14 miałyśmy nawet czas "na kawkę". Jakimś splotem gadki moich koleżanek wywiązał się temat antykoncepcji i uświadamiania dzieci przez rodziców. Oczywiście, one "supernowoczesne" matki polki są po TYCH rozmowach ze swoimi dziećmi, notabene w moim wieku;]
Nie zabierałam głosu w dyskusji. Uznałam, że mając staroświeckie poglądy - czystość, Bóg, miłość, wierność nie mam siły przebić się przez ich modernistyczny sposób myślenia. Hehe, i tak mi przyszło do głowy - chyba jakaś dziwna jestem z "tym". Zwykle starsi są bardziej konserwatywni, zasadniczy i w ogóle...Z drugiej jednak strony, nie będąc w związku, nie mając dzieci nie jestem obiektywna. Moje "szczytne ideały" mogą okazać się mrzonkami w zderzeniu z realną sytuacją...
Doskwiera mi samotność, nie da się zagłuszyć wszystkiego pracą, jedną, drugą, nałogiem, przyjemnością chwilową i ulotną...Czuję, że nie żyję pełnią, że omija mnie coś bardzo ważnego, że chyba nie nadaję się na ten świat, tu i teraz. Mam takie "rozkminy", bez sensu to wszystko, cały czas trwa we mnie walka z tymi ideałami, z tym, czego oczekują ode mnie inni, czego ja sama chcę. "...wiara silniej mówi do mnie..." - i to chyba trzyma mnie w pionie. /?/ Ciekawa jestem ile jest ludzi myślących podobnie, zastanawiających się, szukających czegoś "ponad"...

Byłam wczoraj na obiedzie z Małą, jak przewidywałam zalała mnie informacjami o swoim życiu uczuciowym. Było ok bo ja sama byłam nawet ciekawa, co u niej. Pojawił się "kolejny";) Tymczasem, gdy zapytała mnie o moją tą sferę :O! Próbowała ciągnąć mnie za język, że niby ukrywam kogoś/coś przed nią. Niestety nie;(

Wróciłam do domu przed 22, w tramwaju jakiś ok. 25 letni chłopak, z "downem społecznym" - jak sam stwierdził, próbował mnie wciągnąć w rozmowę filozoficzną, nawet nieźle nam szła ta konwersacja, ale mój przystanek skutecznie zakończył "znajomość";)

Wracając do pracy, po pomiarach ok. 17 jeden z panów - po amputacji udowej, zgłosił nam złe samopoczucie. I rzeczywiście okazało się, hipotensja, hipoglikemia >> akcja wkłucia, płyny, ekg, internista...na szczęście wyszedł na prostą i mam nadzieję, że będzie z nim już tylko lepiej. Z internistą przyszedł stażysta, patrzę znajoma mi twarz z L.O. :)nie znamy się ale mimo wszystko miło tak spotkać kogoś "swojego":D

Słucham nowej Nosowskiej, polecam oczywiście co ambitniejszym koneserom muzyki i tekstów;]

Miał dzisiaj dyżur lek. S. Jeden z tych, którzy się przejmują. Rozmawia z pacjentami, wyjaśnia, pomaga nam w pracy, dobrze wypełnia KZL;] Czasami aż wkurzające jest, gdy zleca niepotrzebne badania, konsultacje...ale i tak wolę go od "olewaczy". Z "młodszych" miał z nim dyżur lek P. Cholera, jak ja go nie cierpię. Cham i prostak, a uważa się za nie wiadomo kogo. Specjalizację zrobił rok temu. Z pacjentami w ogóle nie potrafi rozmawiać, leń w sprawach oddziałowych, zwracam się do niego jak już naprawdę nie mam innej opcji, w ostateczności. Sadząc po opiniach koleżanek, zgadzamy się.

Alem się rozpisała;P, poniosło mnie. Obawiam się, że blog ma zastąpić mi prawdziwą rozmowę, w której mogłabym się wyżalić i ponarzekać, póki co zauważam tą "nieprawidłowość" i jestem świadoma, że klawiatura nie nie odpowie;/...a szkoda.
Pozdrawiam,
K.

Po sobocie:)

2011-10-17T20:49:00.000+02:00

Cześć,

miałam ostatnio stres duży bo w sobotę szefowałam na dyżurze. Jak pewnie wiecie/nie wiecie w sobotę jesteśmy 3. Jedna ogarnia, druga biega, trzecia robi opatrunki. Tym razem, ze względu na najdłuższy staż w oddziale ja byłam ta pierwszą. Ehh, nie było łatwo. Trzeba rozpisać wszystkie zlecenia z kart zleceń lekarskich, dopilnować ich wykonania, dopilnować ewentualnych badań - były akurat 4 rtg i TK, do tego zaprowiantować "żarcie", zliczyć bilanse, i zająć się konsultacjami - co akurat de facto należy do lekarzy, ale jak ich nie ma albo mają to "gdzieś" to pozostaje to na naszej głowie.

Udało się wszystko, nawet dobrze chyba. Jednego pana musieliśmy oddać na OIOM, leżał z OZT, mieli mu złożyć drenaż opłucnej, niestety już stamtąd nie wrócił - otworzyli go a tak massakra w brzuchu...ciężko z nim, mam nadzieję, ze wyjdzie z tego...a będzie naprawdę trudno.
Jak to u nas bywa, paru pacjentów jest unieruchomionych;/, na szczęście tylko takie doraźne sytuacje, na czas kroplówki czy noce - bo wtedy wyjątkowo wszyscy się uaktywniają, zwłaszcza jak jest pełnia;)

Mamy od jakiegoś tygodnia pana D. Pan po kraniotomii w lipcu b.r. z powodu krwiaka, jakoś się pogorszył i trafił do nas. Wczoraj spadło mu RR, do tego bezdechy - myślałyśmy, że już schodzi...wezwałyśmy lekarza, od walenia w klatę ma dzisiaj siniaki;)i zaczęła się akcja - internista, TK na cito, "cuda wianki". Na szczęście w badaniu nic świeżego nie wyszło, jak się okazało najpewniejszą przyczyną pana stanu było przedawkowanie środków nasennych. Do rana stan pana się poprawił.

Miałam ostatnio okazję zobaczyć, że absolwent uczelni medycznej nie potrafi założyć jałowych rękawic...straszne!

Z moich bardziej osobistych spraw/niezawodowych napiszę może, że biorę się właśnie za niepasteryzowane piwko:) Dodam jeszcze, że mi dzisiaj niedobrze w życiu;/ Jutro widzę się z Małą, jakoś nie potrafię się cieszyć na to spotkanie, zwłaszcza, że po raz kolejny uraczy mnie swoimi opowieściami o podbojach miłosnych mniej lub bardziej. Cholera, z kimś muszę się widzieć, żeby nie żyć tylko pracą...z drugiej strony szkoda, że nie ma u nas nadgodzin...

Krzyża się nie wypieram!

Z Bogiem!

Krew, krew, krew...!

2011-10-06T20:32:00.000+02:00

Cześć,

przez ostatnie dwa dyżury przewinęło się przez nasz oddział tyyylu pacjentów z HETD, że mogłabym chyba ich do doktoratu wykorzystać;] niestety, będąc wciąż o m.c. mgr mogę o doktoracie zapomnieć:D Przetoczyłyśmy morze KKCz, na szczęście bez powikłań, pomyłek itp. historii.
Po kolei:
Pierwszy pan A. - sonda HIV +, żylaki przełyku, sonda S-B./http://fr.wikipedia.org/wiki/Fichier:Sengstaken-Blakemore_scheme_numbered.svg/ Oczywiście, próbowałam sobie wmówić, że przy moim poziomie szczęścia pewnie się zakłuję, albo jakaś jego wydzielina wymiesza się z moją czy stanie się "coś" co potencjalnie narazi mnie na HIV_ale na całe szczęście, nic takiego się nie wydarzyło (przynajmniej nic nie wiem...) K/ł/ułam pana parokrotnie - pobierałam krew, zakładałam venflony bez uszkodzenia siebie;) o.k. więc. Pan otrzymał tyle krwi, że pewnie "swojej" nie ma wcale, sondę S-B ma już zdecydowanie za długo. Mieliśmy ją usuwać na moim dyżurze, na szczęście okazało się, że balony jeszcze są na full więc dr tylko spuścił je i zostawiliśmy ją "na wszelki wypadek".

Kolejny pan, który był u nas z tym samym, i w zeszłym tygodniu wyszedł, wrócił w nd nad ranem. Pan S. jest po resekcji żołądka z pow. choroby wrzodowej, Billroth II przed laty. Poprzednio podkrwawiał z owrzodzenia w zespoleniu. Tym razem "puściło" naczynie powyżej zespolenia, w trudnej dla endoskopisty lokalizacji. Miałam szczęście być na tej endoskopii i obserwować zmagania dr.z panem. Udało się zaklipsować jakimś cudem i opanować sytuację. Niestety pan zdążył się skrwawić na tyle, że również wymagał masy przetoczeń.

Następny pan P. - na skutek bólu nogi, jakieś zapalenie kości/stawu kolanowego najadał się ketoprofenu bez IPP i opamiętania. Człowiek starszy, mechanizmy protekcyjne już nie te...również potrzebował transfuzji...
Ostatni z "HETD -owców", nasz stały klient, pan M. Za mojej kariery gości u nas 4-5 raz. Żylaki przełyku, alkoholik. Przywieźli go z 4,4g/dl hemoglobiny, 1,5M czerwonych. Jak zobaczyłam te wyniki to zdziwiłam się dobrym stanem ogólnym pana, tylko trochę zmęczony i zmachany był;)

I jeszcze jeden pan z krwawieniem miał przybyć, do 19 -tej nie dojechał jeszcze, albo już nie dojedzie...
Poza pracą/opieką nad panami z krwawieniem są na oddziale jeszcze zabiegi planowe i masa pacjentów poza nimi - pracy było naprawdę sporo, udało nam się w biegu coś zjeść i zrobić siku, na nic więcej nie było czasu. Miałam dobry dzień, i jakoś chyba ogarnęłam tych 33 facetów;)

Pozdrawiam,
czas na relax;)
K.

Mmm, sielsko, anielsko...

2011-10-03T13:05:00.000+02:00

Cześć,

piszę z domku mojego, kochanego na wsi - stąd tytuł posta.
Jestem od piątku, pilnuję dobytku bo rodzice wyjechali a ktoś tu być musi. Cieszę się, że tym razem jestem to ja. W sobotę mieliśmy z przyjaciółmi /i nie tylko - dziwni kumple mojego kuzyna/ grill i ognisko. Pięknie było! Pogoda wymarzona, gitara, śpiew i ludzie, których kocham:) Słodka beztroska na łonie natury...ehhh, i pomyśleć, że dzisiaj muszę wracać do szaro-burego miasta;/

Jutro do pracy:) a tam ostatnio sporo się dzieje, hmm, jak zwykle zresztą. Wracając do pana P., którego ostatnio wiązaliśmy, to wylądował na OIOM-ie po reanimacji...był tam 4 doby i już jest z powrotem u nas, teraz grzeczny, logiczny, "post-deliryczny".
Oprócz niego na POP-ie 3 pacjentów z niedowładami. Jeden z nich, z tetraplegią, który "przyszedł" na wymianę PEG-a, taki standard. Dziś przychodzi, jutro wymiana, pojutrze do domu. Taa, jak to często bywa plan się nie powiódł. W noc po wymianie gastrostomii jakimś cudem spadł z łóżka! Krwiaki L poł. ciała, i ogólne zdziwienie jak do tego doszło!? Późniejsze badania wykazały złamanie obojczyka...Myślę, że pan długo u nas zabawi, bo pewnie zaraz wda się zapalenie płuc a to powikłanie u takich pacjentów jest naprawdę groźne...Inny z panów, z hemiparezą L, trafił appendicitis acuta. Zoperowany oczywiście, ładnie zeszyty...tylko jego stan kliniczny nie ulega poprawie..wręcz się pogarsza, brzuch wzdęty, tkliwy...w 3 dobie po zab. reoperowany - przepuklina wewnętrzna, teraz "open abdomen" i dłuuugie leczenie...
Heh, zauważyłam, że często rozpisuję się o powikłaniach. Nie jest oczywiście to częsta "przypadłość". Raczej udaje się zoperować pacjentów pomyślnie i wysłać do domu na własnych nogach:) Inaczej byłabym chyba w depresji...

Pozdrawiam,
idę nakarmić rybki,
K.

SIŁACZKI;D

2011-09-24T19:48:00.000+02:00

Dzień dobry/dobry wieczór!,

witam w ten miły, sobotni wieczór. Za oknem już prawie ciemno, chłodno i w ogóle jesiennie. Będąc na spacerze podziwiałam budzącą się jesień_złotą, polską...

Miałam dzisiaj gości, mama, siostra i kuzynka odwiedziły mnie w mieście. Oczywiście nie obeszło się bez bezcelowego łażenia po galeriach handlowych;/ Masakra! w sobotę, po południu, ludzi wszędzie pełno...brrr, nienawidzę tego. Na szczęście późniejszy obiad i spacer zatarł złe wrażenie:)

Miałam ostatnio bardzo ciekawy dyżur nocny w pracy. Zaczęło się standardowo - obchodem. Po czym zaczęłyśmy robić zlecenia, tj. podawać leki dożylne, doustne.

Wśród pacjentów, od poniedziałku mamy pana P. 37 letni alkoholik, z OZT. Wpadł w delirium. Od początku dyżuru widziałam, że "coś" się z nim dzieje, niespokojny, splątany...zwiastuny "czegoś". Dostał leki wg zleceń, również "uspokajacze", które wcale na niego nie zadziałały. Nadal przejawiał dziwne zachowanie. W pewnym momencie usiłował wyrwać sobie cewnik z pęcherza bo stwierdził, że musi zapalić. Zaczął krzyczeć, że do domu musi iść, ze mamy mu dać noż, bo musi sobie odciąć cewnik. Po konsultacji z lekarzem, leki i pasy. Byłyśmy 3, i ledwo udało nam się pana unieruchomić. Ok, leży i krzyczy. Inni pacjenci z sali zaniepokojeni jego zachowaniem, rzucali jakieś głupie uwagi. Niestety nie było innego wolnego miejsca czy sali żeby go przenieść. Wróciłyśmy do swoich zajęć, po ok. 15 min. rzeczony pan wyplątał się (nie mam pojęcia jak!) i baaardzo chwiejnym krokiem, z papierosem w ustach udawał się do łazienki. I replay...lekarz, leki, pasy. Tym razem lekarz pomagał nam pana unieruchomić.

W tzw międzyczasie przyjęłyśmy 90-letniego pana, z krwiakiem przymózgowym, niekwalifikującym się do leczenia neurochirurgicznego. Pan S. na początku wydawał się logiczny, zmieniłam jednak zdanie jak próbował sikać do zlewu i nie stosował się do zaleceń. Założyłyśmy barierki na łóżko, do tego cewnik Foley'a i cierpliwe instrukcje co ma robić a czego mu nie wolno. Wracamy do swojej pracy. Za chwilę współlokator z sali wzywa nas - pan przeszedł przez barierki, cewnik naciągnięty jak struna, i ogólne zdziwienie na twarzy, co on tu robi, do domu musi iść. Następny! Było już koło północy. Przez akcję z cewnikiem do worka zaczęła spływać krew. Przyszedł lekarz, popłukał, wymienił cewnik. Pan w swoim majaczeniu, cierpiał na pewno z powodu uszkodzenia cewki, które sobie zafundował. Trzeba było pana również trochę unieruchomić i podać leki, po których na szczęście spał do rana, krzycząc coś przez sen.

Wydawać by się mogło - spokój. Zaniepokojona odgłosami z sali pana P. poszam tam i zastałam go na nogach, siłującego się z łóżkiem, do którego nadal przytwierdzona była jego noga. Oczywiście papieros w ustach, szaleńcze, rozbiegane oczy, przyspieszony oddech. Zawołałam koleżanki. Próbowałyśmy go położyć i unieruchomić. Nie udało się. Przyszedł lekarz, też niewiele pomogło, przyszedł drugi i udało się. Pan P. w międzyczasie zdążył tak ścisnąć koleżance przegub dłoni, że zrobił jej siniaki! W tym szpitalu, zwłaszcza na nocach powinna być jakaś ekipa do unieruchamiania, jak w psychiatryku! Po dobrych 20 minutach wiązania efekt był zadowalający. Sporo krzyku jeszcze było tej nocy...Na szczęście przyszedł mi do głowy pomysł, żeby delikwenta wywieźć na nieużywaną, pustą salę. Tak też zrobiłyśmy i tam leżał do rana.
Ponownie dochodzi do sytuacji, w której musimy człowieka wiązać jak zwierzę bo OIOM nie chce takiego pana wziąć i zsedować. W oddziale nie mamy takich możliwości, sprzętu ani anestezjologa! Jedna wielka porażka.

Tym pesymistycznym akcentem kończę wpis,
pozdrawiam i życzę miłego wieczoru!

Cholerka:)

2011-09-15T21:26:00.000+02:00

Cześć,

jakoś dawno mnie tu nie było, złożyło się jakoś;]

Praca, praca, dom...hmm, wokół tego kręci się moje ostatnio (od paru lat!) życie.
Nuuuda, jak nic się nie zmieni to wyjadę stąd_w najlepszym/najgorszym razie czeka na mnie Libia;D Ostatnio do szpitala dotarło pismo z MZ, z pytaniem o chętnych medyków na wyjazd do Libii. Zapisałam się. Zobaczymy czy coś z tego wyjdzie, ale jakby chcieli dobrze zapłacić to dlaczego nie? W końcu męża nie mam, dzieci też nie. Przygoda i doświadczenie "warte świeczki".

W pracy hmmm, popsuło się i to bardzo. Na ostatniej mojej nocy 13/14 IX oprócz naszych panów, miałyśmy w oddziale jeszcze 4 kobiety. Dziwnie mi się nimi opiekuje, jakieś takie są "inne". Z panami to i pożartować można, pogadać na luzie...a kobiety takie cierpiące, bolące są, ze tylko słuchać co i gdzie boli;] Te 3 lata pracy na "męskim" zmieniły/ukształtowały mnie w konkretnym kierunku. Nie mogę jednak się ograniczać i jak tylko obronię mgr, ruszę na poszukiwania nowej/dodatkowej pracy. Oprócz doświadczenia przydadzą się także pieniądze bo czas "coś" odkładać a nie żyć od wypłaty do wypłaty;)

Mamy pana, 25-latka, który uległ poważnemu wypadkowi, spadł z ok. 15m, ma liczne złamania, otarcia skóry i wstrząśnienie pnia mózgu. Nie dziw, że boli go nawet oddychanie. Nasza terapia p.bólowa pomaga na chwilę, mimo, że ładujemy w niego masę leków. Poza nim był również pan po wypadku, ale samochodowym. Złamana noga, drenaż j. opłucnej. Stabilni obaj, mam nadzieję, że ich stan taki pozostał i jutro się spotkamy. Ciekawy jest przypadek pana G. Trafił do nas z przetoką skórną, która powstała po operacji w 2006r. w USA. Pan nie wie co to był za zabieg ale blizny wskazują na appendektomię. Mieliśmy mu wykonać fistulografię i odesłać do szpitala z sąsiedniego miasta, który go do nas skierował. Niestety zachciało się naszym lekarzom robić panu TK z hydrokolografią...(może i dobrze). Po badaniu zaczął strasznie gorączkować...trwa to już jakieś 1,5tyg. W opisie TK czytamy - "cechy perforacji przewodu pokarmowego w dystalnym odcinku odbytnicy". = ot hydrokolografia właśnie. Zobaczymy jak się sytuacja dalej rozwinie...

Jest jeszcze pan B. Trafił jako HETD. Teraz ginie w oczach. Odbiałczony, z obrzękami na CAŁYM ciele. Glikemia potrafi mu spaść do 33mg%, temperatura ciała także do takiej wartości. Interniści słabo nam pomagają. Cukrzyca cholerna!

Był też niedawno inny pan B. Przyjęty z ostrym zapaleniem trzustki. Dodatkowo obciążony ChUK, z masą leków. Emerytowany policjant. Jak to często bywa - trzustka poalkoholowa. Ostra niewydolność nerek - 200ml moczu, po otrzymaniu ponad 3000ml płynów i.v - to zdecydowanie za mało. Nefrolog, która miała pana zakwalifikować do HD, dotarła i rozpoczęła reanimację 5 min. po tym jak pan rozmawiał z jedną z koleżanek. Cholera, pieprzony alkohol! Pan zmarł.

...;(

Starczy o pracy, bo jakoś tak depresyjnie się robi. Zresztą, to o czym dalej też nie napawa mnie optymizmem. Tydzień temu wybrałam się z Małą na imprezę. Najpierw 2 piwa w jednym pubie, potem standardowo rockowy klub, gdzie za zwyczaj kończymy. Tam jeszcze jakieś piwko, i oczywiście parkiet jest nasz! Wszystko ładnie, pęknie_ALE! wokół Malej co chwila jakiś samiec! Nie myślcie, że przemawia przeze mnie zazdrość bo nie byli to szczególnie urodziwi czy inteligentni panowie - na pierwszy rzut oka ale chodzi mi o sam fakt. I cholera!co Mała ma w sobie takiego, że faceci ślinią się na jej widok?! Nie rozumiem tego. 1,5m, długie włosy, biust raczej mały, na twarzy uśmiech, budowa normalna = powiedziałabym uroda przeciętna. Inteligencją nie grzeszy, co z resztą nie ma znaczenia bo bez poznawania jej mężczyźni ją oblegają. Naprawdę nie wiem. Jesteśmy tak różne, w moim mniemaniu, że mam wrażenie, że nie ma dla mnie faceta w tym mieście, skoro ona się im podoba. Hmm, zobaczymy jak się życie nam ułoży. Mój książę może być zza światów, byle nie "sapał" do takich panienek;D

Jutro mam D w pracy, po czym jadę do domu. Mama nie spodziewa się mnie, niespodzianka taka:)
I raz jeszcze raz cholerka! -...że też moja wieś nie jest 10 km od miasta tylko 50...!

Pozdrawiam,
K.

ICHTIS!

2011-09-04T21:20:00.000+02:00

Hej,

witajcie:), jestem po D w pracy. Nie lubię pracować w niedzielę, jakoś tak bez Mszy Świętej niedzielnej czuję się źle. Fakt - chodzę w sobotę wieczorem, gdzie jest już liturgia niedzieli i kazanie ale dla mnie to nie to samo. Ostatnimi czasy bardzo mocno skupiam się na mojej relacji do Boga. Wiem, że jest niedoskonała, niedojrzała i marna. Staram się ją naprawić, zwłaszcza poprzez świadome uczestnictwo w Mszy Świętej.
To moje z Nim spotkanie w Eucharystii nabrało od jakiegoś czasu charakteru wewnętrznego święta i niesamowitej radości! Nie wyobrażam sobie, jak mogłabym żyć bez tego. Cała oprawa, ceremoniał Mszy stanowi pewną tajemniczą CAŁOŚĆ, która daje mi siłę, dodaje wiary i przysparza darów Ducha. Hehe, pewnie macie mnie teraz za nawiedzoną, zdewociałą i moherową babę;D ale co tam, dla mnie i tak najważniejszy jest Jezus, wcale się tego nie wstydzę! Wierzę świadomie i bezwzględnie. A oddaje to w pewien sposób mój ulubiony cytat z PŚ: /Rz 8, 32-39/

"Cóż więc na to powiemy? Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? ³² On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować? ³³ Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? ³⁴ Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł [za nas] śmierć, co więcej - zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?
³⁵ Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? ³⁶ Jak to jest napisane:
Z powodu Ciebie zabijają nas przez cały dzień,
uważają nas za owce przeznaczone na rzeź.
³⁷ Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nam umiłował. ³⁸ I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ³⁹ ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym."

Dzisiaj na tyle, pracowo może jutro...,
Kinga.

Jakoś tak dziwnie...

2011-08-31T22:42:00.000+02:00

Hej, piszę po długiej przerwie, tak jakoś się złożyło. Nie do końca wiedziałam, co tu napisać ale może zacznę od spraw "pracowych".

Oddział spoko był nawet jak przyszłam w pon do pracy ALE miałyśmy 8 przyjęć i trochę się popsuło...panowie jacyś tacy internistyczno - onkologiczno - psychiatryczni się zebrali, z masą leków pod pachą, że trudno było ogarnąć. Zwłaszcza, że moi współpracownicy na owym dyżurze średnio byli zainteresowani i musiałam sama ogarniać...Poszło jakoś. Wczoraj natomiast, nie do końca przeświadczona o dyżurze N pojechałam do szpitala i ku mojej uciesze, okazało się, że mam wolne:) hehe, na szczęście mam blisko więc mini wycieczka rowerowa z wieczora jak znalazł;)

Kurczę, mam tak wyostrzony słuch, że wciąż COŚ słyszę, ni to muchy, ćmy czy inne duchy... spać nie mogę przez to;/

Dzisiaj powłóczyłam się trochę po sklepach, ogarniałam mgr;/ i w ogóle to jestem na diecie. Nie jem chleba, ziemniaków, że o słodyczach nie wspomnę;] niestety piwo piję i to pewnie zniweczy mój trud. Pfff, ciężko mi bo stale myślę o żarciu. Powinnam chyba stale pracować bo tam nie ma na to czasu;)

Zbieram się do napisania osobistego postu, od początku właściwie zamierzałam TO opowiedzieć ale jakoś nie mogę się przełamać. Dla mnie "temat" baaardzo ważny, jednocześnie trudny i beznadziejny, z drugiej strony banalny, mydlany, i w ogóle bez sensu. Muszę jednak go umieścić bo tłumić w sobie nie daję już rady. Jeszcze nie dziś.

Moja miłość!!!

Byłam dzisiaj na piwku z Anką i jej chłopakiem, jutro jadą na urlopik, za wschodnią granicę:) Mogłam jechać z nimi, niestety finanse mi na to nie pozwoliły. Tak się niestety zarabia w tym zawodzie;/ Oczywiście dodać do tego należy fakt, że za 600zł wynajmuję pokój, a do tego nie potrafię oszczędzać;p
Generalnie żałuję, że nie udało mi się z nimi pojechać, nie mówiąc o przyczynach takowego stanu.

Pozdrawiam zatem,
do zobaczenia!/?/

Buuurza!

2011-08-24T13:51:00.000+02:00

Cześć!,

siedzę w mieszkaniu i chowam się przed burzą. Powinnam pójść do sklepu ale pogoda mi na to nie pozwala. Głód, nie zważając na warunki atmosferyczne dopomina się o kolejną porcję jedzenia;D

Miałam wczoraj dyżur. Ale nie o tym. W pt po pracy byłam na oddziałowym spotkaniu, na którym żegnaliśmy Aśkę. Wesoło było, ekipa się zebrała z 10-13 osób, alkohol, muzyka, dobre towarzystwo. Tańce, hulanki, swawole...ale nie koniecznie w moim wykonaniu bo w sob. rano musiałam wstać do pracy, tak więc po 4 godzinach snu, zwlekłam się z wyrka i do pracki:) Na szczęście - spokój. ZERO przyjęć, oprócz standardowych czynności, jakieś toczenia KKCz, FFP. Aż za nudno było;] a wieczorem...kolejna impreza. Przyjechała do mnie siostra, razem z przyjaciółkami wybrałyśmy się na Starówkę, na koncert. Ja ledwo żywa, śpiąca "otrzeźwiałam" po pierwszych dźwiękach, płynących z 3 scen. Nie słucham jazzu na codzień, jednak w wykonaniu mistrzów chapeau bas! Niesamowite i wspaniałe jak muzyka oddziałuje na dusze. Artyści wprost rozpływali się pod wpływem dźwięków, które sami wytwarzali. Ich twarze wyrażały emocje przez duże E. Dziękuję!

Dzisiaj idę na N. Mam dyżur z Asią, jeden z jej ostatnich u nas...;(

Po pracy jadę na wieś, do rodziców, co mnie bardzo cieszy:D

Pozdrawiam,
do zobaczenia!/?/,
K.

Tytuł kosztuje...

2011-08-17T17:56:00.000+02:00

Cześć!,

jestem po N. Odsypiałam do ok. 14, po czym udałam się na małą przejażdżkę rowerem. Pogoda sprzyjająca więc sama przyjemność:)
W pracy miałam dyżur z Kamilą, pracuje rok krócej ode mnie, jest młodsza ale jest dobrą pielęgniarką. My, Szef i dr G kontra 26 pacjentów;] Starcie wypadło pomyślnie dla nas bo było nadzwyczaj spokojnie. Żadnego przyjęcia, nikt nie krwawił, nikt nie krzyczał, nie wyrywał się. Jakbym zmieniła oddział! Taaki spokój:) ok. 23 wszystkie wieczorne czynności, łącznie z papierami były za nami. I dzięki temu podzieliłyśmy się od 0 do 6. Tj. ja siedziałam do 3, ona od 3 do 6. Oczywiście nie jest tak, że siedzi się na punkcie i czyta książkę. Ja np. przeglądam szafki z lekami, uzupełniam sprzęt, uzupełniam karty gorączkowe i zleceń, no i oczywiście doglądam co "cięższych" pacjentów.

Kolejny dyżur mam dyżur w piątek, po nim idę na imprezę oddziałową. Organizuje ją Aśka, z okazji odejścia od nas do przychodni. Niestety jest to jedna z moich ulubionych koleżanek i bardzo mi przykro, że nas opuszcza...Nie będę mogła jej "godnie" pożegnać bo w sob też mam D;]

Co do tytuły posta, to po spotkaniu ze statystykiem załamałam się...Koszt jego pracy to grubo ponad 0,5tys. zł! Mam żal do tej p...uczelni, że nie nauczyli nas podstaw statystyki. Nie pozostaje mi nic jak zadłużyć się i mu zapłacić, obronić się i w końcu mieć to z głowy. Ehhh! Paranoja;/

Wspomnienie zeszłorocznych wakacji...tegorocznych wspomnień brak na zdjęciach ;P

Miłego wieczoru,
K.

Po "długim" weekendzie /?/

2011-08-15T22:29:00.000+02:00

Cześć,

jestem właśnie po dyżurze dzisiaj,w pt D, i sob N - tak więc miałam pracowity, długi weekend:) W oddziale pracy sporo, wczoraj zmarł 91-letni pan po perforacji, o którym pisałam poprzednio (dziadek kleryka). Pan z HETD (przyjęty w nd o 2 nad ranem) wpadł w delirium tremens, trzęsie się biedny, poci, majaczy, ma omamy i generalnie typowy obraz tego schorzenia. Niestety oprócz blokady farmakologicznej konieczne jest unieruchomienie przymusowe. I tu news - mamy nowe pasy do "wiązania" chorych. Zamiast brać pacjentów na OIOM i tam odpowiednio i humanitarnie ich "zsedować" szpital postanowił zainwestować w przemoc. Oczywiście, nie pozostaje nam nic jak korzystać z tych "dobrodziejstw" dla szeroko pojętego dobra samych pacjentów, współpacjentów i personelu. Tym niemniej jest to przykre dla nas jako opiekunów pacjentów jak i dla rodzin.
Statystyki na dziś są zadowalające - mamy tylko 2 panów, których musimy tak zabezpieczać. Jest dobrze w porównaniu z tym, co było z 2tyg. temu.

Wyobraźcie sobie, że taki zestaw ww. kosztuje 2600zł!!!

Wracając jeszcze do mojego ostatniego wyjścia w pt. grubo było ale bardzo faaajnie. Bawiłyśmy się w 2 miejscach a w jednym nawet tańce odchodziły;] Wróciłam do domu po 4 a.m. ;), spałam z przerwami do 15 i musiałam się przygotować do pracy:P

Tyle na razie, powinnam teraz ogarnąć się przed jutrzejszym spotkaniem ze statystykiem;>

Pozdrawiam,
K.

Lista przebojów Trójki!

2011-08-12T21:08:00.000+02:00

Cześć!,

jestem już po 2 dyżurach "po". Po - po Woodstocku. Kochani, tego co się tam dzieje nie da się opisać, trzeba tam być i to poczuć. Do wszystkiego należy dołączyć podróż pkp i mamy pełen obraz festiwalu:) 3 dni nieograniczonej niczym muzyki, wolności i przyjaźni:) - tak, tak właśnie to odebrałam. Każdy miły, uczynny, życzliwy dla każdego...normalnie mega! Muszę tam być za rok, ale koniecznie trzeba opracować inną wersję powrotu żeby znowu nie trzeba było się kłaść na torach w ramach protestu;) Polecam ten festiwal każdemu, kto czuję "tą" muzykę. Nie mam tu na myśli The Prodigy - to zupełnie inna bajka;/ i błąd tegorocznej edycji...
Słucham teraz mojej kochanej Listy, jak w temacie, piję piwko i jest pięknie:)
Wychodzę zaraz z Małą na jakiś melanżżż;p

A w pracy, hmmm, ciekawie...sporo nowych pacjentów, nikt nie zmarł od czasu przed;]
Przyszłam rano na dyżur i po oddziale włóczył się pan C., jakiś taki niespokojny, zakręcony...ok. 11 przywiozła go policja, wyszedł ze szpitala, wsiadł w tramwaj (w piżamie) i pojechał z 0,5h drogi, do oddalonej dzielnicy. Jak już wrócił to stwierdził, że żąda wypisu, i takowy otrzymał...o godz. 18.30 odebrałam telefon nast. treści. Dzwonił lek. dyżurny - ten ch....co się rano wypisał, będzie znowu przyjęty:) Hehe jaka masakra! Dodam, że pany był z podgojonym już Mallory - Weissem.

Poza tym mamy pana Z., 91 lat, po perforacji poprzecznicy. Operowany we wt, z dusznością, niskim RR, na aminie - generalnie ciężki jest i nie wiem czy z tego wyjdzie ALE, nie o pany chciałam się rozpisać tylko o jego wnuku:) W ów wtorek przed osstrą operacją dziadka przyszedł do nas młody, ok. 23-25 letni, przystojny - wysoki, pęknie zbudowany, ubrany na czarno chłopaczek:) Koleżankom "szczeny opadły" na jego widok;], /ja niestety go nie ujrzałam/. Po przedstawieniu się powiedział, że jest Klerykiem:) Ojej, lamentom nie było końca, że taki ładny a na zmarnowanie poszedł;] Oczywiście nie w jego obecności a między sobą tak gadały, co mnie przyprawiło o salwy śmiechu - bo gdzie jest napisane, że ksiądz musi być brzydki;] Trochę i mnie mina zrzedła jak zobaczyłam chłopaka na własne oczy;) Dobrze, że i ładni idą Tą Drogą <><

Poza tym, mamy jeszcze parę "innych" egzemplarzy, o których nie chce mi się teraz pisać, ale napiszę o studentce LEK-u, która po pierwszym roku przyszła do nas na praktykę pielęgniarską. Agata, bo tak ma na imię, myślała chyba, że się będzie nudziła bo zabrała notatki z anaty i histy chcąc się uczyć w tzw. międzyczasie;] okazało się oczywiście, że nie było takiej opcji i nawet ja osobiście goniłam ją do roboty;), bo tej niestety nie brakowało. Przychodzi taki studencik na praktyki, nikt się nim nie zajmuje a potem myśli, że pielęgniarki nic nie robią;], nie u nas takie numery;p

pozdrawiam,
Kinga.

Niepewność:)

2011-08-03T18:23:00.000+02:00

Cześć!,

siedzę w mieszkaniu cały dzień o pakuję się na Wooda! Z rana pojechałam rowerkiem do biblioteki, oddać książkę a że było blisko podjechałam na pkp po bilety. Oczywiście nie obyło się bez niejasności bo jak zwykle pani w okienku miała masę pytań, na które to właśnie ona powinna znać odpowiedź! o której pociąg wyrusza, gdzie przesiadka itp., itd. Ludzie za mną sapali;],aż do czasu gdy przed płaceniem wyciągnęłam kartę i pani oświadczyła, że tutaj to trzeba mówić przed, że się płaci kartą;D hahaha! w tym momencie ludzie za mną zmienili kolejkę;p

Potem pojechałam kupić pelerynę p.deszczową - ma padać;/ Kupiłam, czerwoną za 29zł. Później jeszcze jakieś puszki, słodycze i chyba już jestem gotowa. Okaże się w Kostrzynie gdy czegoś będziemy potrzebować;]

A w pracy poprzedniej nocy, hmm, lekko nie było. 3 przyjęcia, w tym 2 bez wcześniejszego nas powiadomienia co zdezorganizowało nam pracę.Cholecystitis, ileus i pana po pobiciu, któremu połamali chyba wszystkie kości twarzoczaszki + kość skroniową! Z nim to taka historia, że zanim trafił on, już policja była z 15 minut wcześniej. Panowie dr. nawet się starali;] i wszystko wspólnie ogarnęliśmy. Najgorsza jest nasza Izba Przyjęć. Nie dość, że często wwożą nam pacjentów bez powiadomienia, to jeszcze robią takie gafy, ze aż strach się udać po pomoc do lekarza. Np. trafia na oddział pacjent ledwo żywy, z HETD, a na izbie nawet grupy i krzyżówki mu nie pobrali! Pan z niedrożnością, rzygający, brzuch jak balon a on bez sondy! Jak mu ją założyłyśmy od razy 1,7 litra spłynęło, przynosząc pany niewymowną ulgę. Pracują tam mało inteligentni/?/, głupi ludzie, co najgorsze decydenci. Szkoda gadać, pism poszło sporo, skarg, narzekań...odkąd tam pracuję ciągle to samo...

teraz URLOP! po 22 zaczynamy naszą podróż, ciekawe jak będzie:) wypiłam pyszną kawę, zjadłam jeszcze lepszą czekoladę i teraz siedzę jak na szpilkach, zastanawiając się co jeszcze zabrać;] tzw. gorączka przed podróżą.

Pozdrawiam,
K.

Na szybko:)

2011-08-01T11:16:00.000+02:00

Hej, hej, hej!,

dzisiaj na szczęście mam lepszy nastrój niż ostatnio, chociaż po dyżurze, który nie należał do "najlżejszych".
Do ok. 12 ogarniałam dzisiaj opatrunki, nawet lubię je zmieniać - jak mawiam, jest krew, jest impreza!;) U nas pacjenci z otwartymi, zropiałymi brzuchami, stopami cukrzycowymi, owrzodzeniami, po laparotomiach - a więc bywa krwiście. Co innego planowe zabiegi, kończące się ładnym, równym, szwem tam raczej krwi nie ma;] Imponujący opatrunek zmieniałam panu po wyc. mięsaka przestrzeni zaotrzewnowej, po rozejściu się rany i krwawieniu z tętnicy. Dziuuura na 3 pięści, i niestety rokowanie mało pomyślne...leczenie "domowe" pana czeka do tzw. końca. Poza tym, usuwałam parę Redonów, drenaż opłucnej z dr. K. Wszystko się kręciło jakoś w miarę po kolei. Aż do 17, 3 przyjęcia praktycznie na raz;/ w tym HETD, i 2 brzuchy do obserwacji. Dokumenty, a raczej cała ich sterta, wyk. zleceń dot. farmakoterapii, założenie zgłębnika do żołądka - wierzcie mi, dla 3 osób pracy z górą.

Ale to jest to!, tak, tak - dzisiaj w pełni świadomie stwierdzam - kocham, to co robię!

Sytuacja 1.

Przyjmujemy jednego z panów, i jakaś kobieta się zjawia przy ladzie, zwracając się do koleżanki:

- pani wypisała w czwartek mojego męża,a on przecież jest chory!
-dzień dobry pani, nie ja wypisuję pacjentów, tylko lekarze, proszę do nich podejść i porozmawiać z nimi - odp. A.
- a gdzie oni są? - zapytała pani, myśląc, że lekarz chirurg stoi przy łóżku chorego/!?/
- w dyżurkach lekarskich - odpowiedziała A., a ja czułam, że jej cierpliwość się kończy,
- a gdzie są dyżurki? - pani nie dawała za wygraną,
A. wyjaśniła pani, że tam i tam, pani jakaś zdezorientowana, bo A. już zdenerwowana zawracaniem głowy przez kobietę w czasie gdy była zajęta czym innym, ważniejszym.
W końcu nie wytrzymała i wykrzyczała:
- co ja dr. pod spódnicą trzymam? Niech się pani przejdzie i poszuka lekarza jak jest pani potrzebny bo ja mam co innego do roboty!
- jak się pani do mnie odzywa? to się nadaje do telewizji! - wykrzyczała pani, odwróciła się i poszła...

Ciekawa wymiana zdań, hehe, A. należy do osób, które nie dadzą sobie wejść na głowę i bardzo dobrze bo często chętnie by weszli, i pacjenci i ich rodziny...

Zaczęłam pisać tego posta wczoraj, ale nie skończyłam bo spieszyłam się na spotkanie z przyjaciółkami na Starówce. Miło było, zaliczyłyśmy 3 puby = 3 piwka:), tak więc wesoło było. Może A. pojedzie z nami na Woodstock. Dobrze by było bo ona już była kiedyś i wie co i jak. Zakończyłyśmy spotkanie koło 2, nocnym autobusem linii pasującej nam wszystkim podróżowałyśmy po dzielnicach i zakątkach miasta, o których żadna z nas nie miała wcześniej pojęcia;]

Wszystko byłoby super...beztroska, śmiech i gadanie o niczym ale przed wszystkim rozmawiałam z siostrą i dowiedziałam się o prawdziwej przyczynie rozstania brata z dziewczyną. Cała historia brzmi jak z taniego serialu, jest tak cholernie trudna, ciężka i bolesna, że aż abstrakcyjna. Gdybym wiedziała to co teraz wiem wcześniej, inaczej postrzegałabym brata, rozumiem teraz jego zachowanie i niektóre decyzje.
Kur...! Najgorsze jest to, że wszyscy pokochaliśmy już jego byłą obecnie dziewczynę i teraz myślę o tym jak można jej pomóc. Nie mam jednak prawa się wtrącać i nawiązywać z nią kontaktu skoro brat zakończył swój z nią związek. Bez sensu byłoby utrzymywanie jakiegoś tam kontaktu, wiedząc i znając sytuację. Życie jest tak meega skomplikowane i złożone, tyle czynników ma wpływ na nas, na nasze postawy, decyzje, zachowania. Nie pozostaje chyba nic poza modlitwą...Tylko tyle albo aż tyle mogę dla niej zrobić. I dla brata też. Wiem, że mimo całej jego chłodnej, mroźnej wręcz postawy, w środku bardzo cierpi. Obecnie bilans jego życia uczuciowego nie jest optymistyczny. 2 poważne związki za nim...beznadzieja. Nie rozmawiamy, nie dzwonimy do siebie żeby pogadać i to jeszcze bardziej wszystko komplikuje. Nie wiem na ile ma przyjaciół, znajomych, którzy mogą go wesprzeć, wysłuchać...szkoda, że już za późno na naprawę/zbudowanie wspólnej bratersko-siostrzanej relacji.

Dooobra, już nie smęcę. Musiałam to z siebie wyrzucić. Nie mogę tego nikomu powiedzieć więc pozostała mi tylko taka forma oczyszczenia, wyżalenia się... /?!/
Dzisiaj idę na noc do pracy. dyżuruję z A. i 2 najbardziej leniwymi lekarzami w oddziale;] zapowiada się ciekawie.

Pozdrawiam więc, wyspać się jeszcze muszę.
K.

...to się porobiło...fuck!

2011-07-28T22:26:00.000+02:00

Cześć,
jestem po dniu, i przed dniem jutro, tj. po/przed dyżurem dziennym. Po tych paru dniach wolnych oddział się trochę zmienił, jednakże "stare" urazy zostały. Nie wszyscy dożyli jednak...zmarł pan F., jeden z urazów. Mnie przypadło zauważenie pogarszającego się stanu pana F. i rozpoczęcie akcji rea. Niestety, nieskutecznej...co najgorsze, wiem, że tak się skończy niejeden jeszcze żywot, pośród przebywających w oddziale pacjentów. Cała reanimacja toczyła się bardzo prężnie, w 5 minut pojawił się anestezjolog, intubacja, aminy itd. - - - - nic jednak z naszych działań.

Poza "tą" akcją 3 zabiegi, wśród nich mega przepuklina w bliźnie pooperacyjnej pana B., który z 2 lata temu trafił do nas z OZT, i był leczony op. Bradleya. Pamiętam tą walkę o jego życie wówczas. Ciężko było, i trwało 4 m-ce, na szczęście skończyło się tylko tą przepukliną.

I tak po pracy, wróciwszy, ogarnąwszy się poszłam do bankomatu i do sklepu. W międzyczasie zadzwoniła mama i oświadczyła mi, że mój brat rozstał się z dziewczyną, po 2 letnim związku...zdziwiłam się baardzo bo jakoś bardzo polubiłam Anię, cała rodzina ją wręcz pokochała. Mój brat, >>despota<< chyba tego i jej nie docenił. Nie wiem co tam między nimi zaszło bo nie mamy ze sobą szczególnie bliskiego kontaktu, szczerze to w ogóle go nie mamy...Siedzę teraz i bardziej niż nad ich rozstaniem ubolewam/łkam nad brakiem kontaktu z braćmi;/, nie wiem czy kiedykolwiek uda nam się odbudować więzi z dzieciństwa, więzi rodzinne. Chyba jednak to już nie do nadrobienia...szkoda, mam 2 braci a czuję tak, jakbym ich nie miała...nie wiem kto i kiedy zawinił. Czasy szkoły podstawowej, kiedy razem chodziliśmy do szkoły, kościoła były piękne. Wszystko się kręciło razem - zabawa, nauka, pomoc rodzicom. Nie wiem kiedy tak się od siebie oddaliliśmy. Pewnie łączyć to należy z wyjazdem na studia/za granicę...?Różnica 2 i 5 lat nie jest przecież duża. Może tej więzi nigdy jednak nie było naprawdę. Może brak było w naszej rodzinie bliskości: przytulania, mówienia kocham...teraz to widzę i brak mi tego w relacjach. Jestem zdystansowana, wycofana, nie potrafię mówić o uczuciach.

Starczy tego na teraz. Im więcej piszę tym bardziej chce mi się WYĆ!!!
K.

Wolne:) imieniny Anny.

2011-07-26T15:22:00.000+02:00

Hej,

wczoraj zeszłam z nocnego dyżuru, który pełniłam z młodszą o rok koleżanką, Ordynatorem i dr. G. Nasz ordynator jest raczej gburowaty, chamski i niekulturalny. Rzadko rozmawia z pacjentami, chyba, że to jego "prywaty", nie słucha co się do niego mówi i generalnie stary już jest i powinien się zwinąć na emeryturę;] Jaki szef tacy i często młodsi lekarze, nieodpowiednio odnoszą się do pacjentów, nie wyjaśniają celu, skutków zabiegu, wątpliwości...na szczęście paru jest o.k. i dzięki temu wierzę, że nie jest tak źle.

Na dyżurze hmmm, nawet dobrze. Oczywiście bez błądzących pacjentów się nie obyło;], a i przyjęcia 2. Dwóch pacjentów z HETD. Jeden pan starszy, drugi młodszy. Pierwszy pan zakrwawił najpewniej po kuracji NLPZ-tem, w walce z rwą kulszową. Młodszy natomiast podejrzany o marskość wątroby, pewnie jakichś żylaków się dorobił;/ Noc minęła bez większych rewelacji. Haha, o 3 nad ranem, zwabiona zapachem ludzkim, acz nieprzyjemnym;], weszłam na salę nr 7. A tam pan P. po prostu płyyywał sami wiecie w czym;] Nie zawołał nas bo nie bardzo jest świadomy i logiczny. Gdy zabrałyśmy się za mycie go, zaczął się szarpać i wykrzykiwać, że mamy go zostawić w TYM. Chyba tylko nasza cierpliwość i "zawodowa świeżość" pozwoliła pana uspokoić i wyczyścić;] Od jakiegoś czasu jest masakra jeśli chodzi o czystą pościel - jej po prostu ciągle brakuje! Zwłaszcza w weekendy, kiedy nie ma dostaw. Opiekunki, i my w nocy ratujemy się prześcieradłami z fizeliny/?/, które są beznadziejne;] Jak mówią, potrzeba matką wynalazku.

Kolejny dyżur mam w czw, cieszę się więc z pogody - nie pada, i wybieram się na piwko z przyjaciółkami:)
Pozdrawiam,
K.

Mmm...oSstro!

2011-07-23T21:41:00.000+02:00

Hej, hej!,

siedzę właśnie po dyżurze i po raz kolejny roztkliwiam się, oglądając "Tristana i Izoldę";)

Miałam dzisiaj naprawdę ciekawy i ciężki dyżur. Nie powiem, że mam dosyć pracy, czy, że jestem jakoś przesadnie zmęczona. Po prostu adrenalina niosła mnie przez te 12h;]
Może od początku.
W nocy czw/pt przyjęłyśmy z koleżanką pana P., ofiarę bójki, gdzie pana raniono w "bok", drążąc do brzucha i w udo. Oczywiście zrewidowany i zaopatrzony na bloku operacyjnym, rzucał się nam całą noc, niespokojny - znieczulany, mając ponad 2 promile we krwi. Do drenów, zwłaszcza jednego lało się sporo krwi, RR niskie- doktorzy wiedzieli, ale jakoś chyba mieli nadzieję, że uda się bez reoperacji. Niestety. TK w trybie pilnym wykazało, że uszkodzeniu uległa opłucna, draśnięta jest śledziona. Ponowna operacja, z założeniem drenażu do opłucnej.

Poza tym, na tej nocy przyjęłyśmy jeszcze 2 innych panów ale "bez rozlewu krwi";]

Dzisiaj więc, po porannych czynnościach w oczekiwaniu na obchód lek. już dostaliśmy pacjenta z Izby, ze złamaniem kości skroniowej, ogniskiem stłuczenia tamże, złamanym obojczykiem - jak się okazało, urazu doznał jeżdżąc na deskorolce.
Obchód, trwał jakąś godzinę i dobrze - dzięki temu wszystko jest jasne. Po nim zapadła decyzja o pilnym zabiegu pana z niedrożnością, jak się okazało spowodowaną zrostami. Pan przyjechał z drugiego końca Polski do sanatorium i tu dopadła go choroba.
Zanim lekarze zeszli na ten zabieg, przyjęliśmy pana K, z silnymi bólami brzucha. Pilne TK, wykazało "cuda" z brzuchu, więc szykował się kolejny zabieg.
Co do TK, to w sb, nd i święta nie ma tam pielęgniarki i nie ma kto podawać kontrastu podczas badania. Radiolog zażyczyła sobie, żeby z pacjentem przyjechała na badanie pielęgniarka i podała kontrast. Koleżanka, którą oddelegowałyśmy do tego celu, odmówiła. Oburzenie pani dr, młodej skądinąd, było spore - bo jak to, przecież może nawet napisać w historii choroby zlecenie podania owego kontrastu i bla, bla, bla. W końcu sama go podała;] Dodam, że koleżanka miała rację bo wg przepisów nie mogła tego zrobić, o czym mało kto wie.
Pan od TK również był operowany, jakaś przepuklina wewnętrzna, z powodu której musiano mu resekować 70cm jelita cienkiego.
I jeszcze 3 zabieg się wykroił - pacjent z oddziału, po piątkowej H.I.D. miał olbrzymiego krwiaka, który wymagał rewizji rany.

Do tego musiałyśmy przetoczyć 4 KKCz, 2 FFP. Wtajemniczeni wiedzą, z czym to się wiąże.

Zaznaczyć muszę, że w weekendy i święta jesteśmy tylko 3. Z czego 1 robi opatrunki, druga "pisze papiery",a trzecia "lata", podłączając kroplówki i podając leki. Ja byłam tą 3;] W rezultacie całego ostrodyżurowego zamieszania, śniadanie razem z obiadem udało nam się zjeść ok. 14;]
Świadkiem i obserwatorem naszego dyżuru była pani z policji, która pilnowała pana z bójki. Jak sama stwierdziła, nie sądziła, że taką ciężką mamy pracę.
Trzeci zabieg zwoziłyśmy na 18;], a o 19 podłączałyśmy osocze.

Ojj, działo się, działo:) I podobało mi się. Nie musiałam gonić starszych panów bo byli skutecznie unieruchomieni;], aczkolwiek znalazł się jeden, który notorycznie wyrywał wkłucie, i bandażowanie go nie przynosiło rezultatu. Mam nadzieję, że jutrzejsza noc będzie spokojna - będę z koleżanką małą, chudą, słabą i "wtarmoszenie" uciekinierów do łóżka może okazać się trudne;]

Wczorajszy wieczór miło spędziłam na piwku z przyjaciółką i jej chłopakiem. Dzisiaj miało być podobnie i że tak powiem, na luzie, bez świadomości, że muszę wstać o 5.30;] Nie wyszło;/ tak więc biorę się za wino:)

Wasze zdrowie drodzy pacjenci, i Twoje, drogi czytelniku:D

Spadnięte płuco i Marcinek:)

2011-07-20T21:12:00.000+02:00

Cześć,

pracuję sobie - już piąty dyżur po urlopie mi dzisiaj minął. Tak jest "wesoło",myślałam, że bardziej już być nie może - a tu wczoraj przyjęto 26 latka, z połamanymi żebrami, wieloletniego alkoholika. Marcinek. Chłopak wysoki, szczupły i gdyby nie jego styl życia, który spaczył jego fizyczność to myślę, że nawet bym się na niego obejrzała na ulicy;] Marcinek, strasznie pobudzony, nie reagujący na leki, przywiązany, ręce, nogi - i ten krzyk! Na cały oddział, przerażający, przeszywający...w normalnym szpitalu pewnie byłby w tzw. śpiączce farmakologicznej, u nas nie. Ok. południa zaczęły działać na niego leki, które dostał w nocy i nawet odwiązałyśmy mu ręce. Na szczęście nie wychodził, nie krzyczał - spał do końca dyżuru.

Mam nadzieję, że jutro na nocy będzie spokojny - on i 5 innych, w podobnym stanie świadomości panów. Będę sama z koleżanką, która raczej nie wykazuje inicjatywy w działaniu. Ma ok. 50 lat, pracuje u nas krócej niż ja i jest bardzo mało aktywna. Więcej mówi, niż robi. Pracuje powoli, do lekarza nie zadzwoni i tak się raczej ciężko z nią pracuje. A PAŃSTWO DOKTOROSTWO na nocy to wiadomo - śpi raczej. Oczywiście sporadycznie zdarzają się nagłe zabiegi, kiedy muszą pracować, ale w większości noce przesypiają. Co śmieszne są bardzo oburzeni gdy dzwonimy, że trzeba coś komuś zlecić. Szkoda...jakby się miło pracowało gdyby każdy dobrze wykonywał swoją pracę. Nie u nas.

Jest jeszcze inny pan W., który przyszedł na biopsję płuca pod TK. Biopsja się nie udała za to odma się udała piękna. Założono drenaż, który też się nie udał bo na kontrolnym rtg opisano "spadnięte płuco"...Brat pana W. od 2 chyba już miesięcy jest na OIOM-ie, po kolektomii niewydolność oddechowa...

Jest Nadzieja...

Przyjęłam 32-letniego pana P. Limfadenopatia. Uogólniony proces neo. Jutro będzie miał wycinany węzeł chłonny, nie pamiętam który - poszukiwanie ogniska pierwotnego. Nic dodać, nic ująć. Pan starszy ode mnie o 7 lat.

Teraz siedzę sobie w mieszkaniu, sama, oglądam serial, rozmawiam na gg z przyjaciółką, piję wino. Za oknem deszcz uderza o parapet. A mnie tak dobrze dzisiaj, mimo wszystko. Nie martwię się pracą mgr, nie zżera mnie samotność. Zbieram ludzi na Woodstock:) Kto się pisze?

Pozdrawiam,
kap, kap, kap...K.

I znowu po weekendzie...

2011-07-17T16:36:00.000+02:00

Hej,

tak się miło mi złożyło, na własną prośbę zresztą, że miałam ten weekend wolny. Korzystając z tego przyjechałam w piątek do rodziców na wieś:) Wcześniej udałam się do promotora, który oznajmił mi, że od wtorku zaczyna urlop, miesięczny! Szkoda bardzo, mam jednak nadzieję, że jak wróci z urlopu to dostarczę mu kompletną pracę;], hehe, sama do końca w to nie wierzę ale dlaczego nie połudzić się trochę?;p Muszę znaleźć statystyka, który opracuje mi część badawczą, za kasę oczywiście...

W mojej rodzinnej parafii zaczął się dzisiaj a właściwie wczoraj Odpust, który potrwa jeszcze przez tydzień. Jest to ważne i podniosłe święto dla parafii i całej okolicy...tak mi się przynajmniej wydaje. Wczoraj, zwyczajem kilku ostatnich lat byłam na Eucharystii dla chorych i służby zdrowia. Zabieram ze sobą B., panią ok. 50 letnią, mieszkającą w Ośrodku Geriatrycznym. Od urodzenia jest niepełnosprawna ruchowo, przez co całkowicie zdana na pomoc innych osób. Dopóki żyła jej matka, zmarła jakieś 10-13 lat temu, mieszkała z nią. Po jej śmierci mieszka w rzeczonym ośrodku, pośród innych chorych, często "umysłowo" ludzi...Część z pensjonariuszy ośrodka stanowią ludzie starsi, którymi rodzina nie chce/nie ma możliwości /?/ się zająć. Przykre to i smutne, bo nic nie zastąpi ciepła prawdziwego domu, żadne wygody, wycieczki, opiekunki i ciepłe obiadki...B. mimo swojej niepełnosprawności jest życzliwa i uśmiechnięta, siłę czerpie z wiary i jak sama mówi, cierpienia ofiarowuje za potrzebujących - niełatwe to tematy, dylematy, z którymi często zmagają się ludzie chorzy, cierpiący. Wiem, że łatwiej to wszystko znosić wierzącym, zdaję sobie też sprawę, że i mnie kiedyś spotka taki "krzyż", w którym tylko Jezus będzie mógł mi pomóc go nieść...i nie mam tu na myśli tylko bólu fizycznego, choroby ale i samotność, bezradność, opuszczenie...oj, to mi się "filozof" włączył, chyba dlatego, ze póki co, nie mam perspektyw na starość w gronie wnucząt i kochających dzieci;]

A za oknem lipiec, słońca mało ale ciepło jest:) i tego należy się trzymać.

Zaprawdę godnym i sprawiedliwym
Słusznym i zbawiennym jest
Śmiać się głośno
Płakać cicho
Deszcz ustaje
Sady kwitną
I tego trzymać się trzeba

Zaprawdę godnym i sprawiedliwym
Słusznym i zbawiennym jest
Iść i padać
Z - padłych - wstawać
Przeszła wojna
Wstaje trawa
I tego trzymać się trzeba

Zaprawdę godnym i sprawiedliwym
Słusznym i zbawiennym jest
Śledzić gwiazdy
Grać na skrzypcach
Astronomia
I muzyka
I tego trzymać się trzeba

Zaprawdę godnym i sprawiedliwym
Słusznym i zbawiennym jest
Być uważnym
Pełnym pasji
Dobra wasza
Gwiżdżą ptaki
I tego trzymać się trzeba

Zaprawdę godnym i sprawiedliwym
Słusznym i zbawiennym jest
Żeby człowiek
W życiu onym
Sprawiedliwym
Był i godnym

Żeby człowiek
Był człowiekiem
Lecą liście
Szumi w lesie
Wiatr z obłoków
Warkocz plecie
I tego trzymać się trzeba

= Stachura, "Prefacja",
pozdrawiam,
miłej Ibizy, kto się tam wybiera;),
K.

Już mam dosyć...;)

2011-07-13T15:09:00.000+02:00

Cześć,

już po 2 dyżurach jestem. Jak wiecie jestem świeżo po urlopie ale już strasznie mnie zmęczyły te dyżury. Mamy na oddziale 3/4 pacjentów po urazach głowy! Masakra jakaś. Kto się nie kwalifikuje do leczenia neurochirurgicznego trafia do nas. Powiedziałabym, że raczej na neurologię powinni pójść ale cóż...nie ja tym steruję. Pacjenci tacy, zwłaszcza tzw. "czołowi" często tracą kontakt ze światem zewnętrznym co baaardzo utrudnia nam pracę. Farmakologiczne środki uspokajające działają "na chwilę", lub nie możemy ich ładować w starszego, obciążonego innymi chorobami człowieka...pozostaje wiązanie, co naprawdę jest ostatecznością - jedynym rozwiązaniem, niezbędnym dla bezpieczeństwa samego pacjenta i innych.
Takie "przypadki" trochę mnie zniechęcają bo pracuję na chirurgii a nie na oddz. neurologicznym;/

To sobie ponarzekałam:) może z innej beczki teraz.
Mój brat podobno się zaręczył...dlaczego o tym nie wiem? dowiaduję się z fb...wiem, wiem...dziwne i może nieprawdziwe...Posprzątałam pokój, piorę i zabieram się za pedicure;], trza się wziąć za siebie. Praca mgr prawie gotowa, muszę poszukać dobrego i taniego statystyka;) Myślę, nad Woodstockiem...nigdy nie byłam, podobno warto...póki nie pojadę to się nie przekonam...

Pozdrawiam i zamieszczam piękne zdjęcie rodzinnej okolicy:)
Kinga.

Do bani...;/

2011-07-10T21:31:00.000+02:00

Hej,

jakoś tak mnie entuzjazm z poprzedniego posta opuścił zupełnie i chyba związane jest to raczej z PMS niż z tym, że jutro wracam do pracy.

Wczorajsza impreza w plenerze bardzo udana, byłam samochodem i ominęło mnie niejedno piwko ale sama atmosfera koncertów w lesie - świetna!_nie wiem, co na to mieszkańcy lasu...ale ktoś chyba wydał na to zgodę, prawda?

Przyjechałam do miasta na rowerze, całkiem udana podróż, 3h spokojnej jazdy i 60km za mną:)
Pokręciłam się po pokoju i taaaka nostalgia mnie naszła, że szok! Uświadomiłam sobie, że nie mam tu już żadnych przyjaciół, wszyscy, z którymi trwam w bliskich relacjach są teraz tam, i z kim ja tu będę chodziła na spacery, do pubu czy kina?! Tak mnie to zdołowało, że postanowiłam wyjść czym prędzej z mieszkania, kupić piwo i pójść, tam gdzie zwykle chodzimy...byłam tak nabuzowana i ???, że zabrałam ze sobą papierosy, które zostawiła u mnie koleżanka (ja nie palę, ew. na imprezach) i spaliłam połowę;/ Do d...z tym wszystkim. Dlaczego nie mam tu nikogo, dlaczego nie mam męża, dzieci?Ehhh, użalam się nad sobą, publicznie w dodatku. Tak mi się źle dzisiaj zrobiło na sercu i nie mam komu o tym opowiedzieć:(, może nie chcę nikogo obarczać moimi problemami, błahostkami, życiem...?

"...smutno mi Panie"!

Ostatnio, jakieś 2 tyg. temu byłam u Spowiedzi Świętej, chyba każdy wie na czym polega i czym jest TEN Sakrament. Dla każdego dobrego Katolika ważny i konieczny, dla mnie również. Chciałam tylko napisać, że cieszę się ze spowiedników, którzy są w jednej z tut. parafii i mam szczęście u nich się spowiadać. Mają świetne kazania i są wg mnie wybitni "w sprawie" sakramentu Pokuty. Ich słowa trafiają do mnie, zapadają w serce i chcą mnie ulepszać. Chyba o to chodzi, nie?

Pozdrawiam więc w melancholijnym nastroju,
słuchając najświeższej płyty Radiohead,
przygotowując się do pracy:)
Kinga.

:)jest pięknie!

2011-07-07T20:57:00.000+02:00

Cześć,

odpoczywam sobie pełną piersią i nabieram sił bo w poniedziałek już do pracy, co specjalnie mnie nie smuci bo jak wiecie, kocham to, co robię...póki co;]

Musiałam się wybrać do miasta, wezwana przez dziekanat i uzupełnić karty zaliczeniowe praktyk o parę pieczątek, na szczęście poszło szybko i sprawnie:)niestety podróż z mojej wsi (od rodziców) do miasta zajmuje jakieś 2godz., więc sporo czasu traci się na dojazd.

Moje kochane przyjaciółki zapewniły mi atrakcje przez minione 2 wieczory, najpierw pub, pogaduchy, plany na przyszłość /!/, a wczoraj były u mnie na noc:) jak to mówią, sympatycznie:)

Aaaa, jeszcze nie wiecie! przefarbowałam włosy na.....rudo:) chyba nie jest źle...albo nie mówią mi całej prawdy;], ja czuję się świetnie w tym kolorze.

Zdjęcie. To znowu nie jestem ja;] ale pani jest piękna, zwłaszcza włosy!

Wróciłam właśnie z 2godz. przejażdżki na rowerku, trochę pobłądziłam w lesie i w końcu wylądowałam gdzieś, gdzie nie planowałam ale na szczęście droga do domku się znalazła. Teraz zajadam pyyszną zupę, którą udało mi się nawet ugotować..mniam!;]

Plany na weekend? Jutro ma być ognisko, tudzież grill_ale na pewno będzie gitarra i świetna atmosfera.

W sobotę, może będę kierowcą/?/ ale na pewno wybiorę się na pewną imprezę w lesie, zobaczymy, zobaczymy...

Tymczasem, 3majcie się moi mili!,
kto może niech wypoczywa, kto nie może niech żyje perspektywą urlopu:)
Kinga.

Home, sweet home...

2011-07-02T18:12:00.000+02:00

Cześć,

jestem sobie w domu od wczoraj i cieszę się świeżym, wiejskim powietrzem; o pogodzie nie mogę tego powiedzieć bo pada prawie cały czas;)

Wczoraj wybrałam się do promotora, po 2 godz. czatowania na niego poddałam się i wróciłam do mieszkania. Postanowiłam pojechać do rodziców, na wieś (ok.55km)na rowerze. Wszystko pięknie, ładnie do momentu w którym zaczęło padać...a było to po 0,5h drogi. Miałam nawet wizję, żeby zawrócić i pojechać autobusem ale stwierdziłam, co mi tam - z cukru nie jestem, dojadę. Po 2 godz. drogi (ok. 10km przed domem) miałam duży kryzys, mokra, zziębnięta, nie czułam stóp i dłoni...ale co tam, zrobiłam sobie przerwę na batonika i picie, i już wsiadałam na rower - a tu d...! nie mam powietrza w przednim kole:D, (zapasowej dętki ani nawet pompki nie zabrałam - wiem, wiem, głupia jestem;]) zaczęłam się śmiać sama do siebie i cóż, pozostał mi telefon po tatę, na szczęście był w domu i przyjechał po mnie. Rozgrzewanie pod gorącym prysznicem, ciepłe napoje...jakoś wróciłam do formy i zabrałam się za zdejmowanie dętki. Hehe, niestety nie kupiłam nowej bo w okolicy nie mieli odpowiedniego rozmiaru. W poniedziałek wybiorę się do miasteczka kupię.

To wcale nie moje koło i moja ręka ale podobnie wczoraj walczyłam.

Dzisiaj bolą mnie kolana, cóż, forma jeszcze/już nie ta. Ale jak to w domku, jest super. I nic to, że od 8.30 na nogach, sprzątam, gotuję, gotuję, sprzątam:) aaa, i jeszcze deski nosiłam jakieś:D Jest o.k.

Pozdrawiam Was deszczowo i wesoło,
K.

Time of death...

2011-06-30T01:43:00.000+02:00

Witajcie Kochani,

na początek http://www.youtube.com/watch?v=727Y84Bwusc, bez kontekstów, po prostu ładna melodia i TEN głos...

Nie wiem, z czego wziął mi się tytuł posta ale tak jakoś...może po prostu codziennie myślę o własnym czasie śmierci i tak jakoś wyszło...w końcu nikt nie wie co go czeka za rogiem, a ja mam tą WIARĘ, że po drugiej stronie jest NOWE życie...tylko aby je osiągnąć żyję tak a nie inaczej:)

Moje przyjaciółki, o.m.c. mgr:), już 15 nadejdzie ich wielki dzień, po 2 tyg. walki z pracą i promotorką;), heh, suuuper! Dobrze by było gdyby w naszym kraju ten tytuł dawał gwarancję pracy, albo chociaż dawał pewną perspektywę rozwoju zawodowego...mam nadzieję, że to jest TO czego chcą w życiu i pójdą za ciosem.

Ja się urlopuję i walczę z własną magisterką...dosłownie, bo w klinice, w której teoret. powinno być najwięcej interesujących mnie pacjentów nie ma ich prawie wcale...?!bez sensu...a czas leci...tik, tak, tik, tak...

http://www.youtube.com/watch?v=FlsBObg-1BQ

Kto zgadnie co jest na zdjęciu? (nagroda - zależy od Zwycięzcy):P

A ja kolejny raz ominę Opener'a - szkoda bardzo...Siostro moja kochana malutka, baw się dobrze:)

Jakoś mi tak dziwnie bez dyżurów, bez pacjentów, bez współpracowników...ciekawa jestem co u pana B, u rowerzysty, K. bez śledziony, itd., chyba nie jest dobrze ze mną...ale śpi się dobrze:)

Pozdrawiam!,
Kinga.

Urlop!!!

2011-06-27T14:40:00.000+02:00

Cześć,

właśnie wstałam po nocy, tj. obudziłam się bo piję kawę w łóżku;)

Zaczynam urlop, a miałam taaak intensywny i ciężki dyżur, że cieszę się urlopem. Na oddziale SYF, tj. tak określamy sytuację, w której mamy sporo pacjentów zdezorientowanych, bez kontaktu, błądzących i generalnie bardziej potrzebujących internisty, psychiatry niż chirurga;)

Zacznijmy od początku...
Na salach pooperacyjnych 5 pacjentów, w tym pan B. - ten, który doznał udaru - jest tak zaburzony neurologicznie, że wciąż mówi to samo, jak tylko się przebudza, gorączkuje i w ogóle jest w cięzkim stanie. Obok niego pan W., który ewentrował wcześniej, starszy pan, zmęczony gadaniem pana B., czemu się zresztą nie dziwię. 3 na sali, pan C., oszalał ok. 3 nad ranem - wyrwał cewnik Foley;a, wychodził z łóżka, mimo podłączenia do pompy, i krzyczał, że wszystkich musi tu pobić, bo k...co to znaczy, że jest uwiązany (tj. podpięty do pompy), że idzie ją (? jakąś kobietę) ustawić...szok! myślałam, że zacznie mnie bić bo taki mu się agresor włączył, że wow! na szczęście, po 15 min. burzliwej wymiany zdań pan się wyciszył.

Poza nimi, mamy jeszcze pana T., z meeega przepukliną mosznową i brzuszną - odprowadzalne, więc ok. Do tego niestety pan ma POCHP i pół nocy się dusił, wyrywał wkłucia i błądził po oddziale. Ten niepokój jest typowy dla pacjentów, którym brakuje powietrza. Z drugiej jednak strony ciężko mu było pomóc skoro tlen odrzucał, venflony wyrywał jeden po drugim...

Do naszych młodych pacjentów, dołączył pan R. po appendektomii. Wszystko ładnie, pięknie ale pan blady jak ściana, szybki, z gorączką, mdłościami i niskim RR Takie objawy, typowo wstrząsowe mogą sugerować stan przedseptyczny. I jazzda, posiewy krwi, płyny i.v., pomiary, obserwacja. Mam nadzieję, że to tylko przejściowe osłabienie i dzisiaj już mu lepiej. Mieliśmy kiedyś pacjenta, trzydziestokilkuletniego, ojca 2 dzieci, cukrzyka, który "po wyrostku" właśnie wpadł w sepsę i nie udało się go uratować...

Czyli takie "sztuki" na oddziale a do tego, 3 przyjęcia...Pan niewidomy, po odprowadzeniu przepukliny okołopępkowej, na obserwacji; pan z niedrożnością/podniedrożnością przewodu pokarmowego na szczęście póki co bez operacji i trzecie przyjęcie - pan C.! Nasz stały bywalec, ok. 40 letni alkoholik, z marskością wątroby, żylakami przełyku, epi poalkoholową. Jak zwykle trafił do nas z HETD, na sondę S-B się nie zgodził...dostał płyny, IPP w pompie, terlipresynę i ok. Na szczęście nie rzygał krwią po ścianach, co czasami się zdarza u takich pacjentów. W ogóle, to trafił też z urazem głowy, po napadzie epi a jak się potem okazało, również ze starym oparzeniem stopy...Mix jak się patrzy. aaa i najważniejsze - 2,7 promila;) Pan w ogóle, tak zorientowany, że jak przyniosłam mu pompę to stwierdził, że znooowu to samo, a ja na to, że z pana to taki ekspert, po tylu krwawieniach, że jakby miał możliwość i sprzęt to sam mógłby się leczyć..a on - szkoda, że nie mam pensji lekarza;D Jak był u nas poprzednim razem, to oprócz krwawienia z żylaków, miał taką niewydolną wątrobę, że wodobrzusze miał tak wielkie, jak kobieta w 9 miesiącu. Myśleliśmy, że z tego nie wyjdzie, zwłaszcza, że wpadł w śpiączkę wątrobową. Wyszedł z tego i poszedł dalej pić, czego skutki znowu go dopadły...

Sobota w pracy:)

2011-06-25T20:30:00.001+02:00

Cześć,

właśnie wróciłam z dyżuru i relaksuję się razem z Adle:)
W pracy jak w pracy...miałam dzisiaj mnóstwo energii i nosiło mnie dosłownie, z korzyścią dla pacjentów oczywiście. Pan Z. żyje, rozintubowany, bez kontaktu;/ i podkrwawiający ze skóry brzucha (niezszyta)...którą, dopiero dzisiaj, po naszej interwencji podkłuto...Pan B. słabnie w oczach, majaczy, śpi...chyba już z tego nie wyjdzie, dzisiaj jego syn się żenił:(smutna ta radosna uroczystość.

Mamy na oddziale 2 chłopaczków, ofiary sportu.

Pierwszy K., skoczek - ja ich tak nazywam, robi skoki, salta gdzieś w parku, na placach...i tak zrobił, że na jakiś murek się nadział. Śledziona mu pękła, skończyło się splenektomią po której dalej krwawił do brzucha i był drugi raz operowany, w ciągu 10h! Podkłuli i zaszyli co trzeba, nakładli serwet laparotomijnych, które dzisiaj miał usuwane. Młody jest, sportowiec;), dobrze to znosi.

Drugi R., tak się przewrócił na rowerze, że twarz ma pokiereszowaną, wargi jak murzynka z gospel, a najgorsze, że nie pamięta okoliczności wypadku. Na szczęście w mózgowiu ok, tak więc też powinno się szczęśliwie skończyć:)

A mówią, że sport to zdrowie...;), w zeszłym roku mieliśmy 72-letniego pana, który na rolkach tak się załatwił,że 2 tyg. na OIOM-ie spędził, rowerzystów też sporo się przebija, inni z odmami opłucnej...heh, trzeba ostrożnie dawkować zdrowie:D

Wczorajszy plan dnia wypalił po części, na szczęście tej o pisaniu mgr;), do Ikea nie dojechałam, ale ok. 2 godz. spędziłam na rowerku.

Jutro ostatni dyżur przed urlopikiem:)hhahaha!

Pozdrawiam!,
K.

P.S. Pranie się pierze i łazienkę już raz mi zalało;p

Hmm...

2011-06-24T10:09:00.000+02:00

Siedzę sobie jeszcze w piżamie i zastanawiam się co z robić z dniem...generalnie plan jest następujący: rowerkiem do Ikea, a potem praaaaca mgr;/. Wczoraj nawet napisałam parę stron;D Zobaczymy jak mi dzisiaj pójdzie bo pogoda nie zachęca do niczego, tylko do spania.

A w pracy wczoraj, tj. 22/23 nocny dyżur zaczął się przyjęciem z bloku operacyjnego starszego pana Z., po operacji Hartmanna. Pan Z. po udarze, z zapaleniem płuc, bez kontaktu logicznego, w dodatku zaintubowany - przeraził mnie, zwłaszcza, że anestezjolog mówiła, że ma marną diurezę. Na szczęście na górze, tj. u nas pan ładnie oddychał przez rurkę, niczego nie wyrywał - bo miał sondę, dren, cewnik w pęcherzu i ową rurkę. Sonda jak się dopatrzyłam była zagięta, zwinięta i w ogóle w jamie ustnej, musiałyśmy ją umieścić w żołądku, co przy braku współpracy nie było łatwe ale się udało. Przetoczyliśmy panu płyny i FFP i ku naszej radości worek od cewnika Foley'a zapełnił się:) bezpośrednio po zabiegu miałyśmy panu pobrać krew na badania...przyszła pani z labu i nie zdołała nawet pobrać gazometrii, nam po wielu kłuciach udało się pobrać jedynie chemię...rano poszło już wszystko, mam nadzieję, że wyniki były "w miarę".

Poza nim, było jeszcze 27 innych pacjentów a wśród nich pan B. Pan B. /ok.55 lat/ jest u nas od jakiegoś miesiąca. Trafił z guzem wstępnicy, wszystko ładnie się odbyło - tj. zabieg hemikolektomii jak się początkowo wydawało bez powikłań aż do czasu gdy zaczęły się gorączki...TK - ropnie w jamie brzusznej, tętniak aorty brzusznej. Reoperacja, drenaż ropni, anus, open abdomen, zmiana chust na bloku - niewyd. oddechowa - OIT. Wrócił do nas po dobie, w średniej kondycji, z nasiloną dusznością, po paru dniach wyrównał się i pogodził z faktem, że spędzi u nas wakacje. Przeniesiony na salę ogólną aż do 21.06 nad ranem kiedy to koleżanki zaobserwowały u pana B. objawy udaru mózgu! Szlag by to trafił!!! Ponownie TK, ze względu na stan pacjenta nic poza Mannitolem i kontynuacją leczenia LMWH nie wymyślono...same nieszczęścia na pana się zwaliły, eehh, w sumie nie stary, po AWF-ie a tu takie historie. Mam nadzieję, że to już koniec powikłań i pan B. wyjdzie z tego o własnych nogach.

Tyle pracowego, czas ruszyć się i działać:)
Pozdrawiam,
K.

Długi /?/ weekend...

2011-06-22T17:45:00.000+02:00

Cześć,

i oto zaczęły się, po 10 miesiącach dla wielu upragniona, wyczekane, ukochane i w ogóle suuuper WAKACJE!!! Pamiętam te czasy, gdy po odebraniu wyróżniającego świadectwa, na szkolnym apelu, wracało się z książką do domku...aach, piękny to czas był, beztroski. Aż wkroczyło się w dorosłe życie, dorosłe problemy, wakacje?te parę dni urlopu to pikuś a nie wakacje...
Jakoś mam dzisiaj zły nastrój, kto wie, może dlatego, że zostaję w mieście na ów weekend. Przede mną nocny dyżur dzisiaj, w sobotę D, w niedzielę N - fajnie mam, co?;D nie narzekam na pracę jako taką, bardzo ją lubię ale świadomość, że rodzinka na wsi bawi się świetnie, dzisiaj ognisko, gitara, piwo = miód! Ja tu sama w wielkim mieście, przyjaciele też się porozjeżdżali...buuu...A do tego zmora zeszłego roku, prof. K., przez którego powtarzam rok na studiach ma problem z podpisaniem mi zaliczenia!Fuck, mam tego trochę powyżej linii uszu i czasami mam ochotę rzucić te całe studia w cholerę, zatrzasnąć drzwi i wyjechać za granicę, a najlepiej na koniec świata.

Moją jedyną radością w dniu dzisiejszym jest książka, którą z czystym sumieniem polecam - Samsara. Na drogach, których nie ma. Tomka Michniewicza. Czyta się ją jednym tchem, i chyba jej lektura wyzwala we mnie buntownicze myśli...;]

Tyle więc na dzisiaj,
ogarniam się na dyżur.
K.

Różne różnosci:)

2011-06-21T21:26:00.000+02:00

Witajcie,

jak przewidziałam pan B. zmarł...niestety, cóż...70 ml moczu/dobę to zdecydowanie za mało...a wszystkie jego problemy wynikały z cukrzycy...

Mamy sporo pacjentów z powikłaniem cukrzycy tj. z zespołem stopy cukrzycowej...w najlepszych przypadkach ich pobyt kończy się amputacją palca, w najgorszych - amputacją udową lub oczywiście "najgorszym" zejściem. Paskudna to choroba i podstępna, często wykrywana przypadkiem lub w sytuacji pojawienia się powikłań. ;/
Mamy obecnie na oddziale pacjenta, który jest ostatnimi czasy bardzo pobudzony i agresywny. Trafił do nas z urazem głowy, bez wskazań do leczenia neurochirurgicznego. Nam pozostało blokować go farmakologicznie a gdy to nie skutkuje to jedyną drogą są pasy...pan O. nie chciał przyjąć leków p.o., stwierdził, że jak mnie kopnie to sama je połknę :O, śmieszne to i tragiczne za razem. Nie wiem jaki pan był przed wypadkiem, ale czasami rodziny są zszokowane zachowaniem swoich bliskich po urazach głowy właśnie. Wcale się im nie dziwię, będąc laikami widzą ojca "normalnego" a za parę chwil/godzin ich ukochany tato wyzywa ich, bije i krzyczy. Niesamowite zagadki kryje ludzkie ciało, że o O.U.N. już nie wspomnę;)

Pewnie nie zdziwię nikogo, pisząc, że uwielbiam serial House M.D. Nie znam osoby, która nie lubi tego filmu i raczej znam maniaków takich jak ja, którzy z niecierpliwością oczekują 8 sezonu. Niestety, ze mną jest gorzej...oglądam odcinki nie raz...;D, oczywiście nie namiętnie, każdy odcinek po parę razy ale jak "leci" akurat odcinek w tv to chętnie oglądam.

Mamy na oddziale nowego rezydenta. Pan NN - bo jakoś nie zapamiętałam jego nazwiska jest biedny, zagubiony i żal mi go. Chirurdzy są specyficzni, jak zresztą lekarze każdej specjalności, i mam wrażenie, że "zlewają" młodszego kolegę, pretendującego do ich "działki". Jakieś 1,5 roku temu przyszła lek. Sz., kobieta raczej postawna i straaaaaasznie pewna siebie, zaczęła wprowadza swoje rządy, robiąc sobie wrogów zarówno wśród lekarzy jak i nas...chciała zrobić rewolucję, naprawić nasz zepsuty światek ale w miarę upływu czasu zaczęła przekonywać się, że po prostu "nie da się". Ok, w kilku kwestiach może miała rację ale starsi, decydenci nie dali się przekonać. Swoją drogą, zazdroszczę jej pewności siebie, taką postawą ma szanse w tym fachu, gdzie większość stanowią faceci. Co innego, że strasznie zadziera nosa, uważa, że pozjadała wszystkie rozumy. Moim zdaniem jej entuzjazm zgaśnie i powoli przechwyci nawyki starszych kolegów. Pan NN póki co raczej wycofany, nie zdradza cech rewolucjonisty;D ale pożyjemy zobaczymy.

Jutro jadę po wpis do profesora K., trzymajcie kciuki bo podobno bywa różnie...
Pozdrawiam,
miłego wieczoru!
K.

Po "weekendzie":)

2011-06-20T10:05:00.000+02:00

Cześć,
ale miło spędziłam weekend:) Była nas tam spora gromadka, a szerokim przekroju wiekowym, co zapewniało wspaniałą zabawę. Było ale się skończyło;], czas do pracy, dzisiaj mam na 11 - tak czasami się zdarza, w miesiącach rozliczeniowych.
Wracając do piątku, szkolenie z leczenia ran przewlekłych całkiem ciekawe...niestety teoria baaaardzo odbiega od praktyki w naszym szpitalu;/...nie mamy sprzętu tj. nowoczesnych opatrunków, które przynoszą takie a nie inne rezultaty. Pracuje się na tym, co jest, mając oczywiście na względzie dobro pacjentów...co innego, że trwa to wszystko dłużej, i pewnie w ogólnym rozrachunku wychodzi drożej ale "góra" tego nie widzi i absurd goni absurd.

Takich dziwnych rozwiązań jest w polskiej służbie zdrowia sporo i mnie nie dziwi fakt, że dziura budżetowa narasta;)

Tymczasem idę sobie do pracy;), ciekawe co tam słychać...

Pozdrawiam,
K.

Zamieszania ciąg dalszy, szkolenie i Toruń:)

2011-06-16T22:57:00.000+02:00

Cześć, jak w tytule - zamieszanie tyczy się pracy, hehe. Pacjentów ponad 30, zabiegów sporo, planowych i ostrych, przyjęć tak samo. Dzisiaj np. 2 urazy głowy, poobijane pijaczki, z pozszywanymi ranami, "pod wpływem"- tak to się właśnie kończy zamykanie izb wytrzeźwień; delikwenci trafili do szpitali. A tu kto z nimi zostaje i musi się zajmować?tak, tak - my pielęgniarki. Lekarze wydaja nam co prawda zlecenia dot. "jakieś tam" farmakoterapii i idą sobie. Nam pozostaje swojego rodzaju WALKA;D, z przymusem bezpośrednim włącznie...cóż, rzeczywistość.
Mamy na oddziale pana B., który wcześniej na skutek cukrzycy musiał mieć amputowaną nogę na podudziu, a teraz trafił ze zropiałym kikutem...tak to się u niego niestety to wszystko źle toczy, że oprócz żylaków przełyku, wrzodów żołądka ma ostrą niewydolność nerek...był dializowany jakoś 2 razy, po czym wyrwał sobie wkłucie dializacyjne! Bez sensu, dzisiaj np. przeżył 12h na 500ml i.v. i kilku łykach wody, glikemia szaleje, moczu mało co, Furosemid co rusz...mieli mu założyć dzisiaj nowe wkłucie, ale nefrolodzy nie chcieli dzisiaj tylko jutro...?nie wiem o co chodzi ale chyba ciężko będzie panu B. dotrwać do poniedziałku, kiedy to znowu mam dyżur...mam nadzieję, że go jeszcze spotkam.

A ja mam weekend wolny!!!
Jutro w godz. 9-16 idę na szkolenie z leczenia ran przewlekłych a potem jadę do Torunia na weekend:D
<jupi>

Pozdrawiam,
Kinga.

P.S. Rowerek śmiga, że aż strach:)

Deska, rower i fryzjer;D

2011-06-14T17:58:00.000+02:00

Witajcie,

wczoraj miałam nadzwyczaj pracowity dzień w pracy. P. Ela, która jest piel. koordynującą, czyli rozpisuje nam zlecenia lekarskie, pisze zapotrzebowania na aptekę, "ustawia" terminy badań, robi wiele rzeczy za lekarzy, i w ogóle ogaaarnia cały ten system jest na zwolnieniu lekarskim. Zastępuje ją p. Oddziałowa, która nic poza rozpisaniem zleceń (nie zawsze zresztą /razem czy osobno?/ dobrze). I w ten sposób powstaje zamieszanie bo nikt nic nie wie, i w ogóle o co chodzi. Co gorsza ja wczoraj była starszą piel. dyżuru, tj. jakby "szefową" zespołu 8-osobowego. Oddział nam się "popsuł" od ostatniego mojego dyżuru, czyli mamy sporo internistycznych czy neurologicznych chorych, którymi chirurdzy za bardzo się nie zajmują...jest sporo konsultacji, badań a to dezorganizuje pracę, do tego 4 planowe operacje i bałagan gotowy. Na szczęście miałam wczoraj sporo energii i jakoś ogarnęliśmy. Tak mi się przynajmniej wydawało...aż do godz. 20.30 wczorajszego dnia...zadzwoniła koleżanka, która mnie zmieniała i trochę na wyrost - jak to ona - wypaplała, że nie zrobiłam tego i tego...biję się w piersi, bo rzeczywiście jedna rzecz była dosyć istotna, druga na szczęście błaha...po pierwsze chodziło o rezerwę krwi do zabiegu dla pacjenta, na dzień następny. Nie wiem jak, ale przeoczyłam to! Wiąże się to tylko z pobraniem krwi i zniesieniem 1 kwitka podbitego przez lekarza...ale, ja pier...kur..dolę, nie zrobiłam tego! Dobrze, że ona to zauważyła...chociaż z drugiej strony nie wiem po co do mnie dzwoniła...chyba tylko po to by mi udowodnić, że jestem nieogarnięta/?/
Nic to, było minęło, mam teraz nauczkę na przyszłość.

Wczoraj na mój oddział przyszła nowa grupa stażystów z lekarskiego, a wśród nich moja dawna współlokatorka z akademika:)jaak mi się miło zrobiło bo naprawdę ją lubiłam i lubię.

A dzisiaj zrobiłam zakupy:) tj. rowerek kupiłam, deskę do prasowania i do tego byłam u fryzjera_fajnie, co?
Taki mam rower właśnie:

Super, prawda?;)

Pozdrawiam, tymczasem..idę do pracy.

Zielone Święta!

2011-06-12T14:56:00.000+02:00

Witajcie,

nie byłabym sobą naprawdę gdybym nie wspomniała dzisiaj (lub w ogóle kiedykolwiek) o bardzo ważnej a może i najważniejszej sferze mojego życia - a mianowicie o Bogu/religii/katolicyzmie. Tak, tak jestem wierzącą i praktykującą chrześcijanką, dzięki czemu mam wiele radości i szczęścia! Co niedziela w kościele, czasami też w ciągu tygodnia, modlitwa codzienna, spowiedź św. co czas jakiś...Kiedyś nawet myślałam o zakonie, co pięknie współgrałoby z kolejną ważną rzeczą w moim życiu - medycyną ale jakoś mi przeszło. Przyznam, że nie znam wielu takich jak ja, dla których TO stanowi najważniejszą "sprawę" i bywa, że czuję się odludkiem ale jak napisano "...błogosławieni jesteście gdy ludzie Wam urągają i prześladują Was...";)
Może ktoś uzna mnie za fanatyka, mohera itp., taka już jestem. Dodam, że nie zgadzam się z wszystkimi "prawdami" kościoła jako >>instytucji<<, co innego natomiast w kwestiach czysto teologicznych, naukach głoszonych przez Jezusa, dogmatach, objawieniach...
Nie odnieście mylnego wrażenia, że poza pracą i religią nie robię nic innego - jak każda młoda kobieta mam przyjaciół, pasje, zainteresowania. Chodzę na imprezy - tj. koncerty, najlepiej rockowe (tańczyć nie lubię;p), uwielbiam puby i piwko:], przeklinam i oglądam się za fajnymi facetami;D, tyle, że poza tymi wszystkimi "uciechami ziemskimi" mam COŚ jeszcze, za co jestem bardzo wdzięczna!

A tak w ogóle to niedziela mija mi dosyć leniwie...rodzinka.pl - mega!, kto widział ten wie, a wieczorem mam się spotkać z przyjaciółką, a jutro - do pracy. A magisterka leżyyy i kwiczy...ciiszej, proszę...już niedługo się tobą zajmę, maleńka;D

A tu Brodka piękna:
http://www.youtube.com/watch?v=AoIPQ6M2AEA

Piękna, wolna sobota:)

2011-06-11T13:29:00.000+02:00

Cześć,
z tą wolna sobotą do nie do końca bo do 7 byłam w pracy:), odespałam już i gotuję obiad.

A na dyżurze całkiem śmieszny/o mało nie tragiczny przypadek nam przywieźli. Otóż dowiedzieliśmy się, że będzie przyjęcie - rana kłuta klatki piersiowej - już miałam wizję, że będzie to ok. 40letni rozbójnik, pobudzony i agresywny...a tu niespodzianka...25 latek, uśmiechnięty i spokojny:) jak się okazało dźgnęła go narzeczona bo podwoził sąsiadkę do domu!, na szczęście nie trafiła/nie miała siły bardzo go uszkodzić, rana okolicy dołka podsercowego, nie zbyt głęboka, zaopatrzona jednym szwem...uhhh, ulżyło nam wszystkim:)
Swoją drogą, ciekawe czy do ślubu dojdzie...;]oczywiście przyjechali policjanci i przesłuchiwali ofiarę tragicznej miłości;D

Mam dzisiaj plan - kupić firanki do mojego postkomunistycznego pokoju:)
A w tv wiece PO kontra PiS, Gdańsk kontra Warszawa...szkoda, że tylko to potrafią dobrze zorganizować...

Miłego dnia!,
K.

The day after...

2011-06-10T17:06:00.000+02:00

Ehh, ogarniam się właśnie po wczorajszych urodzinach. Było jak zwykle - za dużo wypiłam, pomieszałam a dzisiaj mam mega kaca;] to chyba przywilej młodości od czasu do czasu napić się..Było bardzo wesoło, a powrót przez Mc'a obowiązkowy:D

Sprzedałam wczoraj rowerek:(, dostałam za niego dużo mniej niż chciałam ale dzięki temu pozbyłam się go prędko i mam kaskę na inny - chyba ten http://allegro.pl/rower-kross-hexagon-v4-2010-21-cali-w-fansport-i1659469275.html Chciałabym tylko zobaczyć go "na żywo" zanim złożę zamówienie.

Teraz uzupełniam płyny i przygotowuję się do pracy...zobaczymy jak będzie i co będzie. Mam dyżur z kolegą, którego bardzo lubię, jest rodzynkiem w naszym zespole a szkoda bo faceci są bardzo potrzebni w naszym zawodzie.

Tyle, kończę:)
Pozdrawiam!

Wstałam właśnie:) i uordziny Małej:D

2011-06-09T14:54:00.000+02:00

Jak napisałam w tytule posta, obudziłam się niedawno, odespawszy dyżur nocny. Nie było ostro - jedno przyjęcie, niegroźne - pacjent z urazem głowy, który został pobity, i jak to często u nas bywa "pod wpływem". Poza nim 30 innych, w miarę "grzecznych", tj. nie uciekających, nie bijących, nie wyzywających, ALE jeden pan po amputacji udowej postanowił wybrać się na spacer i o mało co, nie rozbił sobie głowy - na szczęście koleżanka akurat była w pobliżu, i wtarmosiłyśmy go z powrotem do łóżka, a lekki nie był. Jutro mam kolejną noc w pracy - generalnie nie lubię nocy bo generalnie mniej się dzieje a ja uwielbiam tą adrenalinę /?/ gdy trzeba działać szybko i sprawnie, żeby pomóc pacjentowi. Z tymi nocnymi dyżurami to bywa różnie - jest nas mniej, lekarzy tylko 2 a "ostre" przyjęcia bywają baardzo zróżnicowane...krwawienia, ostre brzuchy - trzustki, niedrożności, przepukliny uwięźnięte, ciężkie urazy - naprawdę jest co robić, czasami jeden pacjent potrafi być tak "absorbujący", że biega się wokół niego całą noc...

Poza tym, dzisiaj Mała ma urodziny! i chociaż nikt ze znajomych nie wie, że piszę bloga, to i tak życzę jej na jego łamach wszystkiego najlepszego:*

Pozdrawiam,
pada, pada, pada...

Przed dyżurem N czyli jak to jest marnować dzień w moim wykonaniu...

2011-06-08T13:35:00.000+02:00

Hmm, leżę sobie przy otwartym oknie, opalając dolne kończyny, "coś" leci w tv, ale postanowiłam "podelektować" się płytą Brodki - GRANDA, która jest niesamowita moim zdaniem;) i tak właśnie wypoczywam przed nocnym dyżurem.
Wstałam ok. 9 bo ktoś kosił trawę za oknem i nie dało się dłużej, miałam plan żeby pojechać do Kliniki ścigać pacjentów do badawczej części mojej pracy magisterskiej ale dałam spokój...taki leeeń mnie ogarnął jakiś rok temu i nie chce odpuścić;] Poszłam do sklepu, gdzie zemdlała jakaś starsza pani i właśnie wchodziła ekipa ratowników razem z panią doktor, która potem stała nad nimi i przyglądała się im - swoją drogą nie wiem dlaczego założyła rękawiczki /?/hmm, może się bała, że w sklepie ze stoiskiem warzywnym dopadnie ją E.coli?;D
Wróciwszy do mieszkania porobiłam nawet parę poprawek, które zasugerował mi promotor...może nie jestem aż takim "looserem"?

Generalnie pięknie jest! I tu czas na refleksję nad życiem moim_marnym?

Jak pisałam w pierwszym poście mam 25 lat, dodam, że mieszkam w wynajętym pokoju i zawsze brakuje mi do 10 - tj. do wypłaty;] Postanowiłam, że dopóki nie obronię tytułu magistra nie podejmę kolejnej pracy chociaż miałam propozycje z prywatnej przychodni i kliniki "piękności":)
Odpoczywam sobie jeszcze chociaż pracuję na pełnym etacie. I z braku tych pieniędzy ominie mnie pewnie kolejny Open'er;/hmmm, może jednak wygram karnet w Radio 3:)
A poza szpitalem mam kilka przyjaciółek, rodziców na wsi i rodzeństwo w różnych częściach Polski/Europy;P i NIE mam tego kogoś...podobno pielęgniarki są "trudne"w związkach i często się rozwodzą - mam tego przykład u siebie w pracy, gdzie spora część koleżanek jest po rozwodzie...marna perspektywa...bo ja jak każdy chyba normalny człowiek potrzebuję miłości!!!rozmowa, zaufanie, spacery, kompromisy, problemy, łzy - a mnie to omija:( są takie momenty, w których marzę o nim, o dziecku i o tym, jak pięknie będzie obudzić się wcześnie rano, we wspólnym łóżku, wtulona w silne ramiona mojego ukochanego męża i szepnąć mu do ucha: Kochanie, śpij jeszcze...ja idę do pracy;D

Tym optymistycznym akcentem, kończę dzisiejszego posta. Postaram się jeszcze popracować nad mgr i zebrać się jakoś do pracy na 19. Mam dyżur z lekarzem, który nigdy się nie nudzi w pracy - zawsze kogoś "zerżnie" tj. zoperuje i uratuje mu życie:) Czuję, że dzisiaj też tak będzie, PIĘKNIE będzie!

Po dyżurze...

2011-06-07T20:32:00.000+02:00

Jak mówi tytuł - wróciłam z dyżuru dziennego = 7 - 19 w pracy. Dla wielu 12godz. w pracy to nie do pomyślenia, dla niektórych praca pielęgniarki polega na piciu kawy, robieniu zastrzyków, czytaniu gazet i np. malowaniu paznokci;]hehe, tą mała prowokacją zamierzam rozpocząć opis dnia w mojej kochanej pracy:)

A więc po kolei:

7 - 7.15 kawa;D połączona z raportem, na którym "opowiadamy"o oddziale, tj. o pacjentach i zabiegach, które były w ostatniej dobie

7.15 - 8.00 pobieranie krwi, rozdawanie leków doustnych, insulin, premedykacja, zwiezienie pacjentów na blok operacyjnych, czasami pomoc przy ścieleniu łóżek - tym zajmują się opiekunki medyczne - należy do nich toaleta pacjenta, ścielenie łóżek, karmienie, pomoc w transporcie pacjentów i materiału na badania;]

8.00 - 9.00 obchód z lekarzami, tak, tak - razem chodzimy, i de facto bardziej się orientujemy;p co, kto, gdzie i po co - ale to lekarze wpisują, decydują i BYWAJĄ.
Po obchodzie wypisy - tj. usuwanie venflonów, zmiana opatrunku (piel. opatrunkowa, która pracuje do 15), wypisywanie wskazówek pielęgniarskich.

Zwykle, ok.9 udaje nam się coś zjeść w pokoju socjalnym, trwa to ok.15-20minut. Potem do godziny 11 realizujemy zlecenia dot. farmakoterapii - kroplówki, vanflony, zastrzyki, enemy.
Po 11 przyjeęcia planowe, w różnej ilości...=założenie kart, zebranie wywiadu pielęgniarskiego - w tym przyjmowanych aktualnie leków, przebytych zabiegów, uczuleń itd., pobranie krwi do badań, wskazanie sali, zapoznanie z oddziałem, rytmem dnia w szpitalu.
Ok. 11 mierzymy glikemię cukrzykom, mierzymy RR niektórym pacjentom, rozkładamy i podajemy leki doustne i cały czas, od 8 "latamy" miedzy blokiem operacyjnym a oddziałem...gdy odbieramy pacjenta z bloku, często wracamy z nim same, bez operatora, mierzymy parametry, podajemy płyny, antybiotyki, leki przeciwbólowe, kontrolujemy opatrunki, dreny, sondy, czasami pobieramy krem do badań labor. po zabiegu.
Ok. 14 podajemy antybiotyki i in. leki godzinowe. Często w tzw. "międzyczasie" odbywają się konsultacje lekarzy z innych oddziałów, co bardziej angażuje nas niż chirurgów bo oni są na bloku...i my ogarniamy:)
Jak czas pozwala to zazwyczaj przed 15 piszemy Historie Procesów Pielęgnowania - tj. obserwacje pielęgniarskie o każdym pacjencie.
Ok. 16 ponownie mierzy się glikemię, mierzy się temperatury, przygotowuje się pacjentów do zabiegów na dzień następny.
I ponownie rozdajemy leki doustne i podajemy insulinę...
Jak to na chirurgii bywa często przetaczamy preparaty krwiopochodne: KKCZ, FFP a to jak każdy medyk wie wiąże się z papierkową i nie tylko robotą...P.S. dzisiaj np. 4 KKCz i 2 FFP.

Od 7 do 19 - oprócz przedstawionych wyżej czynności jesteśmy na każdy "dzwonek"pacjenta, na każde "ostre" przyjęcie, zwozimy na blok/badania, przywozimy stamtąd, przełączamy kroplówki i robimy pewnie wiele innych rzeczy, które teraz mi uleciały !!!

Specyfiką naszego oddziału jest jego "zabiegowość" - tj. często jest tak, że w pewnych godzinach nie mamy lekarza "pod ręką" bo operuje 4 piętra niżej i jest poza zasięgiem...a jak to w szpitalu bywa, zwłaszcza u pacjentów po stresie operacyjnym, różne rzeczy się dzieją...z zawałami mięśnia sercowego, krwawieniami i in. historiami włącznie... >>tak nie powinno być!!! ale jest i ciężko to zmienić...

Jeżeli ktoś jeszcze uważa, że pielęgniarki są niepotrzebne i nudzą się w pracy to chyba po przeczytaniu tego posta zastanowi się...nie życzę tego Tobie czytelniku ale gro leczących się u nas przyznaje się, że dopiero stawszy się pacjentem zdali sobie sprawę z WAGI pracy pielęgniarskiej...

Pozdrawiam znad miski pierogów:),
Kinga.

Stereotypy...

2011-06-06T08:53:00.000+02:00

Hmm, jak to bywa w różnych sferach, środowiskach i kręgach życia również w medycznej panuje wiele stereotypów, powielanych przez ludzi, niemających o "tym"pojęcia.

I tak np. powszechnie uważa się, że pielęgniarki to średni personel medyczny/!/

A ja się k...pytam - jak to? przecież w chwili obecnej żeby zostać pielęgniarką należy zdobyć wykształcenie wyższe! wow!zaskoczeni? min. licencjat ale jest to status wykształcenia - wyższe zawodowe.
Kto inny zapyta - po co komu studia do podawania basenów? - ale to już na inny post historia.

Ludzie niemający styczności ze szpitalem, bądź to jako element systemu bądź jako pacjent, dobrze obserwujący nie mają pojęcia jak ważnym elementem jest moja grupa zawodowa...w tej nieświadomości utwierdzają dodatkowo media, lub też jak kto woli pseudo-media nasze...siostry, przeważnie długonogie, głupiutkie wykonujące cokolwiek im pan doktor powie...żal!

Dodam w tym miejscu, że między pielęgniarkami a lekarzami nie ma relacji zawodowej, określanej jako szef - podwładny. zonk? Już wyjaśniam. Pielęgniarki są samodzielną grupą zawodową, i np. nad pielęgniarką pracującą w oddziale "władzę" ma jej bezpośrednia przełożona, może nią być piel.oddziałowa/piel. koordynująca czy szefowa pionu pielęgniarskiego - różnie to się określa. Lekarz jest partnerem, członkiem zespołu terapeutycznego zajmującego się danym pacjentem. Pielęgniarka realizując zlecenia lekarskie może odmówić ich wykonania, może domagać się od lekarza wyjaśnienia słuszności podejmowanych procedur i powiem więcej, może wspólnie z lekarzem ustalić plan leczenia.

Czego można oczekiwać od społeczeństwa, które z resztą wciąż nazywa nas siostrami? ale to też inna kwestia...

Tyle słowem wstępu...czas "się ogarnąć"

Miłego dnia!

P.S. ale piękne słońce za oknem!

Dzień pierwszy = post pierwszy

2011-06-05T13:24:00.000+02:00

Witaj na moim blogu drogi Internauto!,

może na początku się przedstawię -

nazywam się XY, mam 25 lat i 3 rok pracuję na Chirurgii jednego z polskich szpitali. Poza tym kończę studia pielęgniarskie na jednym z Uniwersytetów Medycznych w Polsce:) - tyle na razie powinno wystarczyć.

Blog ten w dużej mierze zamierzam poświęcić mojej pracy zawodowej, relacjom i absurdom jakie mnie w niej spotykają a także po trosze życiu osobistemu, którego nie mam za wiele;)

Póki co, kończę ten post a następny na pewno będzie "konkretny"
Pozdrawiam, miłego dnia!